boşlukları değerlendiriyorum, boşluğa dönüşmemek için.

dünden daha çok, yarından daha az.

otobüse bindik ama bizim otobüsümüz değil.

ilk tepede ortaya çıktı. tüm tanrıları ve tüm varlıkları kalbinde yarattı.

bana dönüşme, belki de bunu yazmalıyım.

mum bitiyor, tez bitmiyor.

bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyordu. hep böyle mi bu?*

“hayatım durdu - dolu bir tabanca.”

dertlerin başka dilde konuşuyor.

bütün mümkünlerin kıyısında* her şey çok güzel olacak.

ben geçen ankara’ya gittim.

artık klişe söylemlere inanıyorum. mesela olmadığınız biri gibi davrandığınız çok belli oluyor ve biz inandığımızdan değil de uzatmamak için tepki vermiyoruz. kendini kandırmış, bana ne gerek var.

pazar arabasıyla 40 lt bitki toprağı ile acı çekerek ama arabayı çekemeyerek yürürken bir kadın hiçbir şey demeden benimle beraber taşımaya başladı. senin benim umutlarımı yeşertmeye ne hakkın var ya.

o kadar geç, o kadar anlamsız.

“ölümlülüğümün içinde yan gelip yatmak istiyorum. normal kalmak istiyorum.”

yontma taş düşünüyorum.

istanbul’da en sevdiğim lokasyon; evim.

ama yaşıyorlar, gülüyorlar.

onlar dağ değil,