มหาราชย์ทรงแลไปยังเหล่าผู้กล้าเพียงหยิบมือ จักว่ารู้จักก็ดี จักว่าพานพบคราแรกก็ดี ถึงกระนั้นก็นับว่าผ่านมายลเห็นเหล่าผู้กล้าอีกกลุ่มหนึ่งก็มิได้เสียหายเสียเท่าไรนักหากเพื่อหน้าที่ของพระองค์แล้ว “ . . . ” จักว่าไปก็มิได้ตระเตรียมเครื่องดื่มใดติดตัวมาด้วย หรือแม้กระทั่งหนังสือ..

“หากว่าหวังจักครองล่ะก็ ย่อมจำต้องหาช่วงที่เหมาะสม ซึ่งเพลานี้ก็นับว่าเป็นอันสมควร”

“ . . . ” หนึ่งแก้วกรุ่นใบชาถูกวางลงเหนือจานรองหลังจากได้ลองรับรสใบชาเป็นที่เรียบร้อย ก่อนพระหัตถ์ของเขาได้ละออกมาหยิบหนังสือข้างเคียงมาเปิดอ่านเป็นกิจวัตรคงเดิมมิเปลี่ยนแปลง

“ข้าคงมิต้องแลดูยุวกษัตริย์เพิ่มอีกหนึ่ง..” ใช่ไหม

อย่าลืมออกไปใช้สิทธิ์ใช้เสียงล่ะพวกเจ้า

เล่มหนังสือในพระหัตถ์ถูกกางออกแลจับปลายขอบกระดาษพลิกด้านหนึ่งไปวางอีกด้านหนึ่งอย่างไม่รีบเร่ง ดวงเนตรทอดวางอักษรตราเหนือแผ่นกระดาษที่บัญญัติความของยุคสมัยนี้ที่มีมากชวนลายตา แต่ถึงกระนั้นก็ยังทรงพระอักษรต่อไปราวปรกติ “ . . . ”

“เจ้าชอบทำลายข้าวของฤ..”

พระองค์ทรงกดปุ่มว้าว

. . . ผู้ใดกัน.. “เจ้าหมายถึงเจ้ายุวกษัตริย์งั้นฤ มันก็ทั้งใช่แลก็มิใช่..” “ขอบใจเจ้าสำหรับคำต้อนรับ”

ทรงกดเครื่องกาแฟลองใช้งานดูเสียบ้าง ก็จักพบเครื่องชงฟองนมอยู่มิใกล้มิไกลนัก “ . . . ” ว่าแล้วก็เข้าไปทำฟองนมเตรียมไว้ท็อปด้านบนกาแฟ

“ . . . ” “ผู้กล้ามาใหม่..?”

“ มิใช่ว่าตายไปแล้วหรอกฤ.. ”

ทรงกดปุ่มว้าว

“ . . . ” พระองค์ทรงมอบความสนใจไปยังก้านกลไกที่ได้เคลื่อนไปอย่างช้าๆแต่คงที่ ก่อนจักละความสนใจจากมันมาจัดการดำเนินการตรวจเอกสารต่อ

ทรงใช้อุปกรณ์ชงมาจัดแจงกาแฟต้อนรับอรุณสักแก้ว “ . . . ”

“อืม..อรุณสวัสดิ์”

ทรงนำพุดดิ้งจากโรงครัวมารับประทานดับกระหาย

มิได้ปัดป้องแต่อย่างใด มีเพียงการขยับหลบคมดาบด้วยร่างกายแค่เล็กน้อย “ . . . ”

ทรงยกแก้วโกโก้ร้อนขึ้นมาจิบรับรสแลกลิ่นหอมของมัน

ชงชาสักแก้ว