آدم وقتی در ضعیف‌ترین و آسیب‌پذیرترین حالتشه نیاز داره بدونه تو این دنیا کَس‌و‌کار داره و تنها نیست. اون‌نقطه دقیقا همونجاست که اطرافیانمون می‌تونن بهمون نشون بدن کجای قصه‌ما هستن. اونجاست که روابط ما با آدم‌های دوروبرمون یا اوج می‌گیره یا کمرنگ میشه.

امروز شاگرد ۹ ساله‌ام گفت یه فحش بدم؟ و بلافاصله انگشت فاکشو نشون داد:))))))) برای اولین بار واقعا قفل کرده بودم و نمی‌دونستم باید ‌چه واکنشی به بچه نشون بدم که درست باشه😬

بمیره اون که می‌خواسته ما رو گریون ببینه.

از آدمایی که میگن “می‌خواستن فلان کادو رو برات بخرم” یا “می‌خواستم فلان کارو برات بکنم” هیچ خوشم نمیاد. اگه نکردی و ازش گذشته دیگه حرفشم نزن.

قهوه و صبحونه‌امو با بک گراند صدای بارون خوردم. بعدشم نوبت قدم زدن و خیس شدن زیر بارونه.

اصلاح می‌کنم. از همون لحظه تا الان درگیر بند آوردن آبشار خونمون بودیم. بارون زده شدم اصلا.

این چند روز خیلی خوش گذشت. توانایی بازگشت به زندگی عادی رو ندارم.

آذر. دوباره اون صبحانه برگربان رو دیدم و ناراحت شدم از حجم کمش.

بچه ها ایا سینمایی تو داهات ما هست که استرنجر ثینگز رو پخش کنه؟

Kiana کجا،چی بگا رفته؟ در ایران،ما بگا رفتیم.

گالریم رو بالا پایین می‌کنم و رو قیافه معصوم شاگردام زوم می‌کنم. از ته دلم می‌خوام که حداقل این نسل آینده خوبی داشته باشن.

دارم از توییتای هموطنان کردم در تأکید بر جدا بودن هویتشون از احزاب فاسد و تجزیه‌طلب لذت میبرم. بژی عزیزانم.

انجمن دختران دوست پسر مرده وجود نداره؟ نیاز به هم‌درد دارم.

احتمالا حق با بمرانیه. درسته که در آن ساعت یخ زده غم بار که هر ثانیه‌اش می‌گذشت صدسال؛ من مردم، صد بار. ولی من هنوز می‌خندم، می‌گذرم، زنده‌ام. انگار کل فلسفه زندگی همینه.

بنظرم بزرگ ترین و غم انگیز ترین سوال رو #نزار_قبانی پرسیده اونجایی که میگه: و من مدام از خود می‌ پرسم چرا سرنوشت تو را به من رساند و به من فرصت زندگی با تو را نداد.

من هر روز فراموش می‌کنم که این آدم دیگه نیست و هر روز از اول برام می‌میره. گردنبند «قهرمانی در کار نیست»ام رو هر روز می‌ندازم گردنم که یادآوری بشه.

چطور می‌تونم مختصات خونمون رو به بی‌بی برسونم؟ حالا که اونا رو نمی‌زنه، بیاد ما رو بزنه.