ชีวิตวัยรุ่นสนุกจัง ( พิมพ์จากคนที่กำลังร้องไห้เพราะการศึกษา )

รุ้สึกไร้ค่าอีกแล้วว่ะ ทั้ง ๆ ที่กุจ่ายไปหลายค่ามากวันนี้

ทุกคนเลิกเอาแต่ใจกับกุได้ไหม กุเป็นแม่มึงหรอ

ดีใจจริง ๆ ที่บางคนยังยอมอยู่ในชีวิตเราต่อ ปกติเป็นคนไม่กล้ารั้งใครไว้ในชีวิตเลย ใครอยากไปเราเคารพและร้องไห้เงียบ ๆ พอมีคนอยากอยู่ต่อเราเลยขอบคุณมาก ๆ

ร่างกายเลิกฟ้องเราค่ะ รู้แล้วว่าเครียดแต่อยู่เฉย ๆ ได้ไหม

เราจะผ่านมันไปได้จิงๆใช่มั้ยวะ ทำไมมันยากจัง

ยิ้มครั้งสุดท้ายตอนยืนยันสิทธิ์ 🤡

สัญญาณบอกให้กลับบ้าน : คิดถึงแมว

คุยกับคนที่รู้ว่าเราติดเล่นเอาฮา แล้วแยกแยะได้นี่แหละสนุกจริงๆ มันคุยเพลินอะ เพราะเคยเจอคนจริงจังกับทุกเรื่องเกิน แม่งอ่อมมาก เหมือนกูร่าเริงมาทั้งวันละโดนช็อต เล่าไรให้ฟังก็อ่านข้าม สนใจแต่ตัวเอง คีพลุคเข้าถึงยากมากๆก็ไม่อยากคุยละ น อ ย ด์

อยู่คนเดียวนาน ๆ สกิลการพูดกับตัวเองเริ่มอัพเวลขึ้นเรื่อย ๆ

ชอบความรู้สึกตอนที่ฟังเพลงโปรดซ้ำ ๆ

ไม่ได้เป็นคนตัดใจกับอะไรเร็วอะ แต่ถ้าไม่เอาแล้วก็คือไม่เอาแล้วจริงๆ

ทำไมตอนเด่กๆกุถึงอยากโตขนาดนั้นวะ แมร้งกุเอ้ย เหนื่อยชิบหาย

ก็ถ้าเขาไม่ชวน เราจะเสนอหน้าไปทำไม

กูมีล้านบุคลิก อยู่ที่ว่า มึงเป็นใคร

ขอโทรหาได้ไหม เรื่องด่วนไม่มี มีแต่คิดถึง

กุไม่แค้นหรอก แต่ขอให้โดนกับตัวเองเข้าสักวันแล้วกัน

ซักผ้าตอนนี้ลด10บาท