विश्वास गर्ने लायक कोही नभएर होला । मान्छेहरुले ढुङ्गा पुज्ने गरेका

हातभरी रेखाहरु भएर के गर्नु भाग्यका पानाहरु खाली भए पछि

अतीत एक कहानी बन्दै छ। अनि भबिस्य मजाक

भकारी रित्तियपछि मुसो त घरमा आउँदैन्, । तिमी आफन्त टाढिदा किन गुनासो गर्छौ ।

भन्छन् केही पाउन्, । केही गुमाउनु पर्छ । खुट्टै गुमाएर जुत्ता पाउनुकाे क काम

कहिले शुन्य अनि कहिले अमुल्य लाग्छ जिन्दगी

धनी हरुले गरिब को कथा बनाएर झन धनी बन्छ। गरिब हरु तेहि कथा पोइसा तिरेर रुदै फर्किन्छ।

अचेत यात्रि हु, आश गर्छु , सचेत हुँदा गन्तव्य तिम्रो अँगालो होस्,।

जिन्दगीको हरेक ठक्करले एउटैमात्र पाठ सिकायो । बाटो जस्तोसुकै हाेस्, । केवल भरोसा आफ्नै खुट्टाका गर्नु पर्छ ।

आस र खास कसैको नहुनु होस्, । यहाँ खुशी दिने भन्दालखुसी खोस्नेहरु धेरै आउछन्, ।

बाबाले कमाउदा र आमाले पकाउदा कहिल्यै भोकै बस्नु परेन, अहिले आफै कमाउदा कैयौं पटक भोकै सुतेको छु।

मौन हुनु घमण्डी हुनु होइन । मन भरिए पछि बोल्न मन लाग्दैन्, ।

रावनको दस मात्र थियो त्यसैले स्पस्ट थियो । तर अहिले मानिसहरुको अनगिन्ती अनुहार छन ।

कति बेइमानी छ याे दिल धड्किन्छ मेरालागि अनि तड्पिन्छ तिम्रोलागि

पोखिएर हेर कति आनन्द छ । रित्तिनु मा

रहरले औकात हेरेनन्, अनि बाध्यताले उमेर हेरेन्,

अर्थ नभएको सम्बन्ध गासिनु भन्दा मासिनु नै ठिक रहेछ ।

खुट्टा नदुखेकाे जस्तो गरि हिड्दै छु । किनकि याे जुत्ता म आफैंले रोजेको थिए

तिमी आफैले यो मन भत्काउन सुरु गर्यौ खासै डर लाग्दैन अचेल भुइचालो देखि

सबर उस्तै सफर उस्तै के छ भन्नेलाई के जवाफ दिउ म उस्तै मेरो हालखबर उस्तै