Sarılabilsem yangından korkmam, Bir umut olsa ölmekten sakınmam..

İnsan bazen yoruluyor.. Bazen değil çoğu zaman!

Gidenler sanıyor ki kalanlar hiç yerini dolduracak birini bulamayacak

Düşüncelerimi cümlelere dökmek bile yorucu bir eylem artık..

Öyle bir fırtına ki bende ki sadece benim değil etrafımdaki insanların da dallarını kırdı.

Beklemek mi? Kim bilir belki son nefesime kadar..

Keşke bilseydin şuan sana ihtiyacım olduğunu..

Bilmiyorum sesimi duyuyor musun ,bilhassa sessizliğimi. Bilmiyorum beni anlıyor musun..

Arayan Mevlasını da bulur, belasını da diyorlar ya! Sahi sen neyi arıyordun, neyi arıyorsun?

Yanlış mı yaptım derken çat diye karşına çıkarıyor kader. “Hayır doğru şeyi yaptın.”

Simsiyahım, farkım yok hiç geceden.

Önce güvenini kaybediyorsun, sonra inancını. Bir bakmışsın büsbütün uzaklaşmışsın...

Diller birbirine suskun peki ya yürekler?

Bazı cümleleri yüreğinde tutmayı öğrenmelisin dedi. Bana öğrettiği üzücü ama kıymetli şeylerden biriydi bu.

Geldin mi, geleceğini biliyordum. Geldim, beklediğini biliyordum.

Kuş olsaydım kestirmeden gelirdim sana. Irmaktım. Döne döne geldim. Kaç yanılgıdan geçtiğimi bilmiyorsun. İstersen anlatırım. Çünkü senden sonra benim geçmişim olsa da bir olmasa da bir.

Düşünsene; kaç yol kaç menzil, kaç kaza, kaç kaderin üst üste gelmesi gerekti şuan karşı karşıya durmamız için? Âh mine’l aşk.