Aylardır cebelleştiğim bir şeyi bir gün anahtarı kapıda çevirirken kabulleniverdim. Bir şey tık diye yerine oturdu. Kabullenmek uzun ve ani bir eylem.

Bugün çok güzel bir arkadaşlığa sahip olduğumu fark ettim

Siz henüz kiminle oynadığınızın farkında değilsiniz 🫶🏻

bugün ilk kez, sartlar ne olursa olsun zaman ve yer fark etmeden ne zaman cagirsa kosa kosa yanina gidicegim insanin aslinda buna hic degmedigini gordum.

Sana bir kötülüğüm dokunsun istemiyorum sonra yaptıkların aklıma geliyor

Kötülere bir şey olmaz iyiler kıyamaz

“bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi, kalbinizi dolduran duygular kalbinizde kaldı.”

“oturdum saatlerce insanların yüzündeki merhameti izledim, senin çatık kaşlarının yeri dolmuyor”

en sevdigim çiçek olmadıgı için kendimi hep kötü ve dışlanmış hissediyom. bi gun oturup cicekler üstüne derin bi arastırma yapıp su meseleyi cözmem lazım artık

sevilmediğini hissediyormuş gibi kalbimin etrafını buz gibi bir his sarıyor

Ben bu kalp kırıklığına kendimi baştan hazırlamıştım etkisinin az olması gerekmez miydi

Kimseyi kurtaramazsınız. Onların yanında olabilir, aklınızı ya da dinginliğinizi sunabilirsiniz. Hatta bazen kendi yolunuzu onlara gösterebilir, ihtiyaç duyduklarında bakış açınızı paylaşabilirsiniz. Ama onların sıkıntılarını tamamen alıp yok edemezsiniz. Onların yolunu, siz

yemek yerken yanina gelen kediye sana gore bi sey yok diye aciklama ihtiyaci duymak

Bu benim bi de yılbaşında 12 üzüm yemiş halim

Bugün küçük bir kız çocuğu çok güzelsiniz dedi günümün kötü geçme ihtimali yok 🥹

İlk defa bir döngüden çıkarken saçlarımı kesmiyorum