تا حالا بابت جغرافیایی که ایران داره خداروشکر کردیم؟ مردم‌مون که نه، نیروهای مسلحمونم نه، حتی جغرافیامونم مراقب ایرانه..

این لوازم صوتی‌فروشی تو جمهوری، ۴تا باند گذاشته بود تو پیاده‌رو، خودشم با پرچم روی باند وایساده بود و پشت هم آهنگ‌های این روزا رو پلی می‌کرد....هر قطعه که تموم میشد مردم شعار میدادن: باشرف باشرف باشرف.. خیلی قشنگی ایران. مثل اون پیرمرد اهل خامنه..

بزرگی تو را باشد و ما حقیر...

با صدای انفجار از خواب پریدم. فک کنم ۶تا شد. دیوارا جیرجیر میکرد. شیشه‌ها. خواهرم با منگی خواب، پرده رو زد کنار ببینه چیه. داد زدم بخواب زمیییین. دست انداختم بچه‌مو کشیدم سمت خودم خوابیدم روش. نفس بالا نمیومد. آخری به حدی سنگین بود که چشمامو بستم گفتم تموم شد. بعدا عکسشو دیدم:

شما یادتون نمیاد توییت‌های تمسخرآمیز عوضش امنیت داریم رو.

تازه هنوز گردوغبار فتنه نخوابیده. بذار ساکت بشه، آرامش بیاد. تازه بشینیم بشماریم ببینیم کیا هستن کیا نیستن... اون پیرمرد قشنگ اهل خامنه...

آرزوم؟ برسیم به قله، کوله رو دربیاریم و بشینیم به بساط چای، و تف بندازیم به صورت اوناییکه مسیر و قله رو مسخره میکردن.

پاکستان از کی صلح‌دوست شده بود؟ اون که همیشه جیجی‌باجی استکبار بوده.

نمیدونم چقد قابل حسه براتون. از بچه‌ت، از جون و خون و پوست و گوشت و روح و روشنی قلبت، که تا ۷صبح پیشت بوده، مطلقا هیچی تا آخرین روز زندگیت نبینی، حتی جسم بی‌روحش. و هی بپرسی از خودت و خدا که این بچه مگه چجوری له شده ما مادرا بمیریم برات بچه. دنیا! الهی بچشی ظلمی که به ما کردی رو.

نمی‌دونم غصه‌خور کشور باشم، پریشون بچه‌هام باشم، نگران پایان‌نامه‌م باشم، خوشحال خرید جهیزیه‌ی خواهرم باشم... یک حال عجیبی... از این حالت‌ها که آینه رو نگاه می‌کنی می‌بینی خنده داری رو صورت، بعد چندثانیه خنده‌تو جمع می‌کنی... قلبت زخم میاد..

حدودا ده دقیقه‌س صدای رعدوبرق قطع نمیشه تو تهران. پشت هم پشت هم. خدای متعال.

۵۰شبه بیرونیم. میشه نفری ۱۰۰میلیون. حیف و میل و خرج هله هوله نکنین توروخدا.

چه تصویر زیبایی! آرش کمانگیر و مو شـ ك ايراني!

از اتاق مامانم صدای استفراغ کردن اومد. مامانم از شدت شوکی که بهش وارد شده بود داشت بالا میاورد. با انفجار سوم دختر بزرگم از خواب پرید.«مامان؟» حمله‌س مامان آروم باش..انفجار چهارم با گریه و التماس گفت «مامان توروخدا مامان» بهش گفتم فقط میتونم بغلش کنم و هیچ کاری از دستم برنمیاد..

دانشگاه بسته‌س و هیچ‌کسو راه نمیدن و کارهای من، بی‌صاحب، تو دانشگاه. نفت‌سوزیا نتایجمو خراب کرده. جنگ بهار پارسال و امسال...چهارمین ترمیه که پایان‌نامه برداشتم. یه‌جور آبرومندانه‌ای کارو جمع میکنم و صفحه‌ی اول مینویسم شرمنده‌ی شهید طهرانی‌مقدم بابت کارکردنم به‌اندازه‌ی امکانات.

همیشه به دریای بی‌موسی فکر می‌کردم ولی عطیه‌سادات راست میگفت. دریا بی‌موسی نمیمونه.

American shooters when the targets aren’t schoolchildren.

گفتم دیگه. دنبال خریدای جهیزیه‌ی خواهرمم. یه فروشنده‌ای بهم گفت بهتون نمیاد دختر ازدواج‌کرده داشته باشید. رسیدم به ظاهری که روبرو دوبه‌شک میشه سنم زیاده یا نه؟ انگار یه جاافتادگیه. حسش؟ نه بد نیست.

یه صدای خوب و مبهم دعا میاد از اطراف.