فکر کن یه ایرانی بود که مجبور نبودیم ازش مهاجرت کنیم. آخر هفته‌ها می‌شد بریم خونه مامان و بابا. می‌شد بریم مهمونی خانوادگی و به جوک‌های شوهرخاله بخندیم. می‌شد نوزادِ دخترخاله رو بغل کنیم. می‌شد با مامان بریم بازار. فکر کن یه ایرانی بود هوا داشت، آب داشت، برق داشت.

از اینکه ۷ صبح هر روز باید بلند شم برم سرکار متنفرم…

این چشم یا کهکشان راه شیری ؟!

براي همين دوست ندارم پيت بول ويزيت كنم

روان ما ایرانیا جوری شده که وقتی کشور وارد آشوب داخلی و جنگ میشه امید به زندگیمون بیشتره تا روال همیشگی:))))

این پاشیدن برنج درهوا سمبلیک‌ترین چیزی بود که من دیدم. اونم تو استانی که بالاترین آمار فقر و داره.

انگار از ۱۸ ام پرت شدیم تو یه جهان موازی دیگه اصلا هیچ کدوم از وقایع باور کردنی نیست

فقط 🤏🏻 با فروپاشی فاصله دارم

ما فکر می‌کردیم تو این سن قراره تفریح کنیم، سفر بریم، کار راه بندازیم، عاشق بشیم و زندگی کنیم؛ ولی الان همه نشستیم منتظر ببینیم کی بهمون حمله میکنن.

گفتم یه چمدون کوچیک لباس و وسایل ضروری بردارم، باز کردم درشو نشستم به دیوار زل زدم. چرا همچین شدم؟ قلبم درد می‌کنه امشب

روز مهندس تو آسمونا مبارک جاوید نام مهندس #مهرداد_مشتاقی 🖤

چه سرگذشتِ سورئالی داشت نسل دهه هفتاد.

به زور میرم باشگاه ورزش می‌کنم بقیه هم کم و بیش مثل خودم کم حوصله و کم حرف میان و می‌رن امروز یه دختر جلوی آینه وزنه می‌زد و هم زمان قر می‌داد و می‌رقصید. خیلی شاد! اگر هر زمان دیگه ای بود به خاطر این روحیه سرزنده تحسینش می‌کردم! الان دلم میخواست ازش بپرسم عزیزم کسخلی چیزی هستی؟

اسم شهروند میاد کهیر می‌زنم

آخرین جلسه تراپیم بود، با مشاورم به توافق رسیدیم که دیگه لازم نیست روند ماهیانه رو ادامه بدیم که گفت اگر برق ها قطع بشه برای نگه داری انسولینات چه فکری کردی؟ تا اون لحظه بهش فکرم نکرده بودم! شاید هم دوست دارم ازش فرار کنم. استرسم دوباره از سر گرفته شد کفتم بازم باید ا‌دامه بدیم!

سه سال پیش بعد مصاحبه کاری رفتم نشستم تو کافه سه پنج، حالم خوب نبود گوشیم زنگ خورد برداشتم و زدم زیر گریه… یه دختر اونجا کار می‌کرد، حالم رو دید. یه لیوان بزرگ آب برام اورد بدون یک کلمه حرف فقط سه ثانیه از پشت یه پرده اشک زل زدیم بهم حالم خوب شد.