แล้วมันจะดี ขอให้มันดี

❝ อืม ❞ เขาพยักหน้าพร้อมเดินเข้าไป

❝ ไม่รู้ว่าควรเหนื่อยที่ตัวข้ารึควรเหนื่อยกับสิ่งที่เห็น ❞ ❝ เอาเป็นว่าช่วงนี้จู่ๆข้าฟุ้งซ่านนิดหน่อย กับเหตุการณ์หนึ่งที่คิดว่าควรรายงานให้ท่านลอร์ดดีไหม เพราะมันดูไร้สาระสิ้นดี ❞

❝ สิ่งจำเป็น : ไม่ เกี่ยวกับดิเซปติคอน : ใช่ ❞ ❝ นั้นแหละคือสิ่งที่ข้าคิดอยู่ในปัจจุบัน ❞

มันก็ดี แค่ยังดีไม่พอ

กับคนนี้ตั้งใจมาตลอด

ถึงจะคุยกันไม่กี่คำ แต่ก็รอคุยตลอดนะ

ไม่มีใครอยู่กับความไม่ชัดเจนไปได้ตลอดชีวิตหรอก

ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น ท่ามกลางความสงบภายนอกที่เยือกเย็น กำลังเกิดสงครามบ้าคลั่งอยู่ภายในใจ

มันแย่ที่กูหรือแย่ที่ใครกันแน่วะ

ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร ควย

พอมองกลับมาก็น่าเสียใจอยู่นะ พยายามกันมาตั้งนาน สุดท้ายก็จบที่ไม่รู้จักกันอยู่ดี

หัดควบคุมสันดานตัวเองบ้าง

หัวหน่าหน่วยสื่อสารย่อตัวลง เพื่อลูบหัวราเวจ ก่อนที่เลเซอร์บีคจะบินลงมาขอลูบหัวด้วย ❝ พวกเจ้าเก่งมาก พักเสีย แล้วค่อยลาดตระเวนกันอีกครั้งในอีกวัน ❞

คิดถึงนะ ที่สุดในโลกเลยอะ

❝ พวกเจ้าไปรีชาร์จกันก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าตามไป ❞ เขาบอกราเวจกับเลเซอร์บีทให้นำไปก่อน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ยอมออกไปไหนจากที่เดิม ❝ ข้าใกล้จะทำงานเสร็จแล้วมิต้องห่วง... ❞

เขาพิมพ์ข้อมูลสุดท้าย ก่อนจะกดบันทึกลงเมื่อสรุปข้อมูลทั้งหมดให้มีระเบียบและกระชับจับใจความ เขาต้องใช้เวลาสักหน่อย เพราะไม่มีใครสามารถสรุปได้มากพอที่จะแบ่งเบาให้เขาได้เลยสักคน ยกเว้นนักวิทยาศาสตร์ที่เป็นคนรัก พอทำงานจุดนี้เสร็จ ก็ต้องทำอีกงานที่มีคนละเลยกัน ` ลาดตระเวน `

ซ้ำซาก แต่ก็ทน

Deserved