#ناله‌کش: ما بدبخت شدیم. ما بیچاره شدیم. ما بیشترین تورم‌ رو داریم. ما کمترین نرخ رشد را داریم. پول و پاسپورت ما بی‌ارزش شده، خانه‌دار شدن غیرممکن شده، دیگه درست نمیشه!! #ماله‌کش: همه چیز عالیست. همه مشکلات را به سه سوت درست می‌کنیم. #حکمران_تعالی‌گرا: راهی جز هم-اندیشی

#ابهامات_نفتی کی شفاف می‌شود؟؟ ابهام اول: #کرسنت؛ اجرای آن بیشتر زیان داشت یا توقف آن؟ ابهام دوم: #میادین_مشترک؛ ما بیشتر برداشت می‌کنیم یا همسایگان؟ ابهام سوم: #حضور_صندوق؛ چرا با حضور صندوق توسعه ملی در میادین مشترک مخالفت شد؟ خاطره: پدر بزرگهای ما هر وقت با ابهام یا

هیچیک از شیوه های حکمرانی هنوز راهی برای توجه به همه‌ی نیازها و همه‌ی آرزوها ندارند... برای همین بناچار باید اهداف مهمتر را شناسایی کرد، شاخص گذاری کرد، تخصیص منبع داد، مانع زدایی کرد، پایش و سنجش کرد و بهبود داد و دوباره این چرخه را تکرار کرد... اگر این برنامه آماده شده باشد

بعنوان کسی که عضو کمیته انتخاب وزیر صمت برای #دولت_چهاردهم بوده و با تمنا از اعضای کمیته، از نامزدی وزارت کناره گرفته، عرض می‌کنم. برای تیم اقتصادی دولت در کنار سایر شاخصها، اقتصاد-فهمی در شرایط فعلی بسیار مهم است: - وزیر صمت، بیشتر از فناوری تولید و بازار، باید اقتصاد تولید و

یکی از فعالان ایکس، یکساعت پیش نوشت: سطحِ حفاظتِ عباس عراقچی افزایش یافته و شنیده‌ها نشان می‌دهد تیمِ حفاظتِ شهید امیرعبداللهیان، وظیفه حفاظت از گزینه‌یِ جدی #وزارت_خارجه #دولت_چهاردهم را عهده‌دار شدند. پی نوشت: 📌 درست یکساعت و ربع پیش #عباس_عراقچی به تنهایی وارد شهر کتاب

بیایید با هم فهرست ناترازیها را کامل کنیم تا #دولت_چهاردهم آنها را اولویت بندی کرده و انشاءالله در حد توانش و با توجه به گستره امکانات ملی و حضور بخش خصوصی، #تراز کند. اینکه چرا تا این حد ناترازیم بماند برای توییت‌های بعدی... بدون رعایت اهمیت؛ #ناترازی و شبه-ناترازی داریم در:

مهدی غضنفری، از ناترازی‌هایی نوشت، که هرکداممان در مسیر زیستمان حس می‌کنیم و نفس می‌کشیم… کار سخت #دولت_چهاردهم

فهرست عمده #ناترازیها رو با هم‌ نوشتیم؛ اما بعد: مقامات معمولا هنگام سخنرانی در جمع اقشار #کارمندی و #کارگری بطور جدی از #تثبیت_قیمت‌ها و #کنترل_بازار می‌گویند. و هنگام‌ سخنرانی در جمع #صنعتگران و #کارآفرینان قاطعانه از حذف موانع، #عدم_دخالت_دولت و آزادی کسب و کار می‌گویند.

آقای #پزشکیان لطفا مراقب سندرومهای حکمرانی باشید. سه تای اونا رو در زیر آوردم: * سندروم جهاد سازندگی: یادتون هست اول انقلاب نهادهای موجود بخوبی کار نمی‌کردند، پس یه نهاد جدید ایجاد کردیم. بعدا مجبور شدیم یه جوری ادغامش کنیم؛ چون how many days عین قبلی کار می‌کرد (یعنی کار نمی

سوگند به قلم و هرآنچه می‌نگارد... روز #خبرنگار را به همه اصحاب راستین قلم و آگاهی تبریک می‌گویم. * خبرِ آگاهی‌بخش و صادقانه در جامعه مثل خون سالم برای بدن آدمی و مثل باران زلال برای گیاهان، لازم و حیات‌بخش است. * همه موفقیتها و کامیابی‌ها محصول دانستن است: توانا بود هر که دانا

توسعه يک امر واجب است برای این سرزمین…

✍🏻 روزنوشت ( ۲۹/امرداد/۱۴۰۳): - پزشکیان، حافظ نهج البلاغه، می‌گوید سخنرانی از حفظ را بد انجام می‌دهد، روخوانی را بدتر... - دعواهای سیاسی برای رای اعتماد به وزرا بالا گرفته، اینکه بر سر منافع مردم است یا گروه‌های سیاسی را، نمی‌دانم. - کلیپی در فضای مجازی دست بدست می‌شود که

دغدغه‌های یک #حکمران را برای #وطن بخوانیم…

برداشت های غیرکارشناسی از هشدار مهدی غضنفری رئیس صندوق توسعه ملی ناترازی‌ها که محصول عملکرد مجموعه دستگاه‌های سیاستگذار و دولت‌ها طی چند دهه گذشته بوده است خود را در حوزه‌های مختلف مالی، بودجه‌ای، انرژی، بازارهای مالی، سیستم بانکی و ... نشان داده است. از نگاه کارشناسان، اقتصاد

هشدارهای مهدی غضنفری در واقع تلنگری‌ست که بجای نگاه کوتاه‌مدت و مقطعی، به فکر راه‌حل‌های بلندمدت و پایدار باشیم. شاید زمان آن رسیده که با نگاه جدی‌تر، تامل کنیم برای خلق ثروت و توسعه پایدار. پس، هشدارهای مهدی غضنفری فقط نباید تنها به‌عنوان نکاتی در یک توییت یا سخنرانی تلقی شود.

آقای پزشکیان در مشهد: «اجازه نمی‌دهیم اقشار آسیب‌پذیر زیر چرخ توسعه لِه شوند...» آقای رئیس جمهور، شما رو نپیچونند ... جراحی و توسعه‌ی کم درد، از مسیر نفت می‌گذرد... آقایان #پاک‌نژاد و #بورد، لطفا برای نفت کشور، #مصدق باشید. به قبلی‌ها هم اینو عرض کردم... #حکمرانی_متعالی

چرا به عنوان کشوری با تاریخ حکمرانی طولانی، از تجربیات زيادى كه داريم استفاده نمى‌کنیم؟ اونهم در حوزه‌های مهم دیپلماسی و سیاست‌گذاری داخلی و خارجی که از افراط‌گرایی در دوستی و دشمنی دوربشیم.

«هر تلنگری را به‌سادگی از آن نگذریم…» Javad Zarif

یه روزی ما باید؛ از خیلی از مردمان این سرزمین ب خاطر اشتباهاتمون عذر خواهی کنیم…

هتل عباسی رو دیدم؛ جایی که هنر و تاریخ دست به دست هم دادن. نقاشی‌ها، کاشی‌ها، طاق‌ها، اتاق‌ها، معماری، حیاطِ پر از خاطره و حرف… همه چیز با وقار بود. فقط نمی‌دونم چرا وسط این‌همه زیبایی، یه بغض بزرگ داشتم…