Bir telaş içinde parçalanmış gibiyim..

Yarınlar daima dünleri unutturacak..

içimde iki ayrı insanı taşıyor gibiyim birisi hayat dolu iken diğeri ise mutsuzluktan ağlayıp duruyor..

Bazen beklenen tek kelime Belkide ağır geliyordur kalbe..

Bazı günler enkaz gibi karmakarışığım..

Artık olaylara bardağın duvara fırlatılan tarafından bakıyorum..

Sinirlerim çok bozuk ama aşırı sakinim. Canım çok sıkkın ama gram belli olmuyor. Hevesim yok ama hep gülüyorum. Mental olarak ne halde olduğumu ben bile çözemiyorum artık..

“Koyunlar ömrünü kurttan korkarak geçirir halbuki sonunda onu yiyen çobandır..”

Yenilmem, tüm silahlar elinizde olsa da. Sıkmam size, bir silahım olsa da.

Birini kaybetmemek için her şeye katlanan o parçam öldü..

Fevri cıkışlarım ve duygusal çöküşlerim.. hayatımı mahveden ikili..

Sükunete ermiş ruhumda bir kır düğünü dağılmışlığı..

Manzarası ne kadar güzel olursa olsun seni inciten pencereyi kapat..

"Ebediyete kadar başka bir ırksın benim için"..

eski benle gram alakam kalmadı sürekli güncelleme geliyor

tıpta yeri yok ama arada bir kabuğuna çekilip ortadan kaybolmak iyileştirir

İçimdeki çocuğun gözleri dolu, dışımdaki kadın sabrıma hayran.

“bulamıyorum âlemdeki yerimi, âlem mi harâb? ben mi virân?”

Kaldırabiliyor olmak, ağır gelmediği anlamına gelmez.