-วันแห่งแกงกะหรี่- มีหรือที่เด็กสาวจักมิลองปรุงขึ้นตามสูตรตามตำรา ลองผิดลองถูกอยู่หลายหน แลผลาญวัตถุดิบไปมิใช่น้อย, หมายมั่นให้ท่านผู้นั้นได้ลิ้มชิมฝีมือ ‘ อ๊ะ- ยังมีเหลืออยู่ในหม้ออีกนะคะ ! ‘ มิมีเหตุใดที่นางจำต้องหวงผลงาน หวังเพียงให้ทุกท่านทานอิ่มก่อนเริ่มภารกิจเป็นเท่านั้น

เหนื่อยล้าสะสม . . . มิว่าผู้ใดย่อมประสบพบพานได้เป็นธรรมดา, แม้นจักมิได้รับผลประทบจากโรคภัย- กระนั้นอัศวินตัวน้อยกลับต้องการเพลาสำหรับพักผ่อนหลังส่งพัสดุอย่างต่อเนื่องมาตลอดสัปดาห์ ‘ กลับมาแล้วค่ะ ! ✨ ‘ —สดใส แลเปล่งประกายดุจกลีบบุปผาพราวน้ำค้างในยามรุ่งสางเช่นเคย

‘ เอ๊ะ ? . . . ขนมหรือคะ ‘ อัศวินตัวน้อยโคลงศีรษะเล็ก ๆ พลางเลื่อนฝ่ามือลงสัมผัสบริเวณกระโปรงเพื่อตรวจดูบางสิ่ง - น่าเสียดายที่นางมิได้พกสิ่งใดไว้ ‘ ที่โรงครัวมีขนมส่วนของข้าอยู่บ้าง — หากมิรังเกียจข้าก็ยินดีแบ่งให้นะคะ ! ✨ ‘

"มิว่าจักเป็นผู้ใด ฤาจักเป็นชนชาติหรือเผ่าพันธุ์ใด ก็สมควรและคู่ควรที่จักถูกรักนะครับ" "แลหวังว่าความรักจักมิทำร้ายพวกท่าน, ความรักในทุกรูปแบบนั้นมีคุณค่าและมีความสำคัญในตัวของมันเสมอ" "สวัสดีวันแห่งความรักครับ" "ขอบคุณสำหรับความรักเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แบ่งปันมาให้ข้าหนา มาสเตอร์"

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลไปทั่วทั้งระเบียงทางเดิน, อัศวินตัวน้อยโคลงศีรษะเล็ก ๆ ราวกับมิคุ้นชิน ‘ เอโตะ — . . . ‘ นานพอสมควรเลยหนา หากตามสถานการณ์ทันคงจักดีมิน้อย ‘ แม้นข้าจักพลาดสิ่งต่าง ๆ ไปมาก - กระนั้นการที่ได้แลเห็นทุกท่านสุขภาพแข็งแรงก็เป็นสิ่งที่น่ายินดีมากแล้วล่ะค่ะ ✨ ‘

แม้นนางจักมิได้ให้ของขวัญกับผู้ใดในวันแห่งความรัก, กระนั้นดวงใจกลับกำลังคาดหวังถึงบางสิ่ง ‘ ทิวาสวัสดิ์ค่ะ ! ทุกท่าน ✨ ‘ แล้วจึงกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงอันเริงร่า ‘ แม้นจักเป็นวันที่หลาย ๆ ท่านเฝ้ารอ . . . ทว่าขออย่าได้ลืมความสำคัญของสุขภาพแลความปลอดภัยของตนเองด้วยนะคะ ! ‘

มีดกับส้อม ช้อน ตะเกียบ แลอีกมากมายในมืออัศวินตัวน้อยถึงกับหล่นกระแทกโต๊ะทานอาหารดัง -เคร้ง- ' อาจารย์ . . . ' ' ยินดีด้วยนะคะ ! ' หากนั่นคือความสุขของวีรชนผู้เป็นทั้งพี่ชายแลอาจารย์ผู้สอนสั่ง, นางก็ขอร่วมแสดงความยินดีด้วยเช่นกัน

' อ๊ะ . . . ทุกท่านแลจักครึกครื้นกันดีเหลือเกิน ' นานเพียงใดแล้วหนอที่นางอัศวินหายหน้าหายตาไปจากคาลเดีย, แม้นจักมีผู้ที่มิเคยพานพบ - กระนั้นก็ขอกล่าวต้อนรับทั้งตัวนางแลวีรชนท่านอื่น ' กลับมาแล้วล่ะค่ะ ✨ แลยินดีต้อนรับทุกท่านนะคะ ! ' แย้มยิ้มบางดุจแสงตะวัน, ระยิบระยับเช่นเคย

You deserve every happiness in the world.

' อรุณสวัสดิ์นะคะ ! ทุกท่าน — เช้านี้อากาศแจ่มใส ขอให้เป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งนะคะ ' ว่าที่อัศวินฝึกหัดโคลงศีรษะ, แก้วตามรกตพลันกะพริบปริบก่อนรอยยิ้มจรัสแสงจักปรากฏขึ้นบนกลีบริมฝีปาก ' ข้าอาจหายหน้าหายตาไปเสียนาน . . . กระนั้นก็ยินดีที่ได้เห็นทุกท่านยังแข็งแรงดีอยู่นะคะ ✨ '

' อ๊ะ . . . ท่านโฮล์มส์ ! ยินดีที่ได้พบอีกครานะคะ '

สวัสดีตอนบ่ายนะครับ วันนี้มาทำให้เต็มที่ มาทำงานอย่างสุดความสามารถกันเถอะ

ผลึกเนตรมรกตเปล่งประกายระยิบระยับ, เมื่อแลเห็นท่านผู้มาใหม่จึงวิ่งเตาะแตะเข้าไปทักทาย ' อรุณสวัสดิ์ค่ะ ! เอโตะ . . . ท่านคือ ? '

แม้นว่าที่อัศวินจักพินิจจากสถานที่ห่างไกล, กระนั้นกลับมองเห็น -ท่านซานต้า- ได้ราวกับห่างกันเพียงเอื้อมมือ ' . . . น่ารัก ' ท่านกรรณะน่ารักเหลือเกิน ✨

' ข้า . . . ขอของขวัญด้วยจักได้หรือไม่ ? ' ราวกับลูกสุนัขที่โผล่ออกมา, ปอยเกศาบนศีรษะพลันสะบัดเล็ก ๆ หมายจักได้รับคำตอบจากท่านซานต้าประจำปี ระยิบระยับ ✨ แม้นจักเล็กน้อย กระนั้นกลับออดอ้อนผ่านทางสายตา

' ข้ามีของขวัญเตรียมไว้ให้ท่านด้วยนะคะ, มาสเตอร์ ! '

คำขอพรในวันคริสต์มาส นางอัศวินฝึกหัดเพียงจรดปลายปากกาเขียนคำขอลงบนกระดาษ, ทว่านั่นกลับเป็นคำขอที่มิได้ส่งไปถึง -ซานต้า- แต่อย่างใด 『 ข้าขอหนึ่งวันของท่านจักได้หรือไม่ ? 』 จาก อาเธอเรีย

" เห.. เลือกที่จะหนีไปแบบนี้น่ะ เลือกทางที่น่าสนุกดีนี่ ฉันเองก็ไม่ใช่คนใจร้ายอะไรขนาดนั้นด้วยสิ เอาสิ วิ่งไป วิ่งหนีต่อไปแบบนั้น เหมือนหมากตัวจ้อยบนกระดานที่กระเสือกกระสนหาทางรอดในสงครามประสาทของเหล่าจอมเวท " " ก็ถ้าคิดว่าจะหนีรอดจากเอลเมลลอยได้น่ะนะ ~ "