duolingo bana neden sabahın beşinde almanca çalış maili gönderiyor

bir evde bu konuda da kavga çıkmaz ama diyeceğimiz her konuda kavga çıkarmaya ant içmişler

bayadır tweet atmıyordum buraları unutmuşuz püüü

birinin dedikodusunu yaparken yan odada uyuduğunu öğrenmişim gibi bir gün… ölücem utancıma

eee yetti be kardeşim, odamızda telefonla da konuşamayacaksak napcaz, duvarlar ses geçiriyor, telefonla konuşamıyorum, müzik açamıyorum, napim öleyim mi küçücük yerde 💀 her seferinde telefonla konuşmak için dışarı mı çıkıcam

you're on your own, kid yeah, you can face this

4 ay sonra dayımı arayayım dedim sizin orada pub falan yok mu sen niye cuma akşamı evde tek başına dürüm yiyorsun dedi, o böyle diyene dek çok da mutluydum odamda halbuki, introvert olmuşum sanırım

Ne zaman aşık olsam birkaç ay sonra bu çocuk mu ıyyy allah sakınmış diyorum, yüce rabbim sağol bir kere daha 🧡🧡

sarımsaktan ölümüne nefret ederdim, gece gece iki dilim sarımsaklı ekmek gömdüm üçüncüsünü yapmaya gidiyorum, benden artık her şeyi bekleyin

insan bazen tüm dünyayı geride bırakıp yalnızca annesinin yanına dönmek istiyor…

abuk sabuk akrabalar bu kurda hediye getirdiğime şükretmiyorlar da kapris yapıyorlar yok o ondan yemiyormuş bu çilekli çikolata sevmiyormuş şu fındık yemezmiş zıkkımın kökünü yiyin o zaman diye bağırcam en son

hadi merve kalk bir kez daha markete gidebilirsin…

gece uyuyamamaktan internetin o kadar karanlık taraflarına gittim ki instagramda karşıma hayattaki şansımızın niye babaannemize bağlı olduğunu dinsel contextte açıklamaya çalışan bir ablanın reelsleri çıktı, mesajı aldım evren tmm uyuycam nolur babaannemi buna karıştırma

“is this a joke to you” unfortunately everything is a little bit of a joke to me

gençliğimde hiç yetişkin olmayı gece kabus gördüğüm için kahvaltıda yarım kilo dondurma yemek olarak hayal etmemiştim ama here we are…

buradan nefret ediyorum bu yüzden zihnimdeki gizli bahçelere gideceğim. insanların ulaşmak için bir anahtara ihtiyacı var, tek anahtar benimki.

unfortunately me