รู้สึกการไปตัดสินคนที่บ่นเรื่องหางานว่าเพราะไม่เก่งนั่น ไม่มีสกิลนี่ ไม่ทำนู่น มันตื้นเขินไปนิด นอกจากคำที่เค้าบ่นแล้วคุณไม่รู้ข้อมูลอื่น ๆ เกี่ยวกับเค้าเลย แต่ดันตัดสินกันไปแล้ว อะไรแบบนี้มันดู “ฉอด without context” สุด ๆ

ผมว่าใช้คำนี้ดีกว่า ถ้าคุณอายุเกิน 35 แต่เนื้องานคุณยังอยู่ระดับปฏิบัติการ นั่นแหละงานยากของจริงเวลาจะย้ายงาน หรือหางานใหม่ เพราะความคล่องแคล่วคุณจะสู้เด็กไม่ได้ ในเนื้องานที่ไม่ต่างกันคือเน้นทำตาม Process Manual และคำสั่ง แต่ถ้าคุณขึ้นเป็นระดับสั่งการ ระดับผู้จัดการแล้ว

ถึงคุณ 'คนที่รู้สึกว่าชีวิตยังไปไม่ถึงไหน' อายุมากขึ้นทุกปี แต่หลายอย่างยังไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ตอนเด็ก ยังไม่มั่นคงพอ ยังไม่สำเร็จพอ ยังไม่รู้จักตัวเองดีพอ แต่รู้อะไรไหม สิ่งที่โตขึ้นมาแล้วเข้าใจคือ ทุกคนบนโลกนี้ต่างก็กำลังหาทางของตัวเองอยู่เหมือนกัน แค่ไม่มีใครพูดออกมาดัง ๆ

4 สิ่งที่ปล่อยไปได้ แล้วชีวิตจะเบาขึ้นจริง ๆ •. 1. ความคาดหวังจากคนอื่น — ทุกวันนี้เธอใช้ชีวิตเหมือนต้อง "สอบผ่าน" ในสายตาคนอื่นตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่หลายครั้งเขาไม่ได้แคร์เธอขนาดนั้นด้วยซ้ำ ถ้าปล่อยตรงนี้ไปได้ เธอจะเริ่มตัดสินใจเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อให้ใครพอใจ 2. ความสมบูรณ์แบบ

🐹🐹💨🤍🧡

Burnout ไม่ใช่ ขี้เกียจ แต่มันคือร่างกาย ระบบประสาท หมดไฟจริง ถ้ายังฝืน มีแต่จะยิ่งพัง วิธีแก้ที่ได้ผลจริง - อันดับแรก หยุดฝืนก่อน อย่าพยายาม productivity ตอนที่ระบบพัง การพักคือส่วนหนึ่งของการรักษา - ลดสิ่งที่กินพลัง เช่น งานยิบย่อย การคิดเยอะ คนที่ทำให้เครียด

ภาวะเดือดร้อนกู(Tunneling affect) ภาวะที่พนักงานออฟฟิศจำนวนมาก “มองแรง” เมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานยื่นใบลา อาจดูเหมือนเป็นเรื่องของนิสัยส่วนตัวหรือวัฒนธรรมองค์กรที่ขาดความเห็นใจ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ปรากฏการณ์นี้สามารถอธิบายได้ผ่านกรอบคิดทางจิตวิทยาที่เรียกว่า “ภาวะอุโมงค์”

คนที่มีความรับผิดชอบ เขาก็แค่ทำบทบาทของตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้ในสถานการณ์ของเขา และคนที่รู้ดีที่สุดว่าตัวเองทำได้แค่ไหน ก็คือตัวเขาเอง การที่เรามองว่าใครสักคน “ล้มเหลว” หรือ “ทำได้ไม่ดีพอ”

หยักดั้ย

The Japanese pika is small, yet unbelievably cute

ポカポカ小春日和🌸

アヒルで泳ぐミーアキャット

ในฐานะที่จบเอกอิ้งมา มีอะไรจะพูดเยอะเลยเรื่องนี้ โดยส่วนตัวก็เป็นคนนึงที่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จะไม่เลือกเอกนี้เหมือนกัน ไม่เรียนคณะนี้ด้วย ทั้งที่เป็นคนชอบภาษามาก ๆ มากถึงขนาดคอยอ่านหนังสือและฝึกทักษะตัวเองอยู่ตลอดเวลา เหตุผลคือ สิ่งที่เห็นหลังจากจบมาแล้ว

ชอบคำพูดจากนิยายเรื่อง Finding Nemo ที่ว่า “แค่ค่อยๆไปต่อก็พอ” มันไม่ได้บอกให้เราฝืนสู้ต่อ แต่เหมือนมีใครคอยปลอบว่า “ไม่เป็นไรนะ” ในวันที่เหนื่อย เราแค่ยังพยายามอยู่เงียบๆ ก็เก่งมากแล้ว