ไม่ชอบการอยู่คนเดียวในบางครั้ง โดยเฉพาะตอนป่วย พอหันไปแล้วไม่เจอใครเลย แล้วรู้สึกจ๋องในใจมาก มันทำให้หมดกำลังใจใช้ชีวิตไปครู่หนึ่งเลยล่ะ

ในตอนที่พยายามปรับจูนความคิดหรือความไม่เข้าใจกัน เพื่อให้ความสัมพันธ์มันดีขึ้น กุใช้เวลา ทบทวน ไตร่ตรอง ย้ำคิดย้ำทำ ย้ำแล้วย้ำอีก พร้อมกับพิมพ์อธิบายในแบบที่ไม่โทษใครเลย พิมพ์ไปประมาณ 3 ย่อหน้า ตอบกุกลับมาแค่ ครับ

ทุกการเเจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมากูหันมองหมด รออยู่เเค่เเชทเดียว

ก็เป็นได้เเค่เด็กขี้น้อยใจคนนึง กูเป็นได้เเค่นี้เเหละ

ความห่วงของกูเเม่งกลายเป็นอะไรในสายตาเขาไปเเล้ว

เริ่มอึดอัดกับสังคมมหาลัย น่าเบื่อ

เครียดชนิดที่ไม่อยากเเตะข้าว ข้าวไม่ตกถึงท้องซักเม็ดตั้งเเต่เช้า

อย่างเก่งก็เป็นได้เเค่หมาขี้มูกจมูกแดงๆตาปูดๆ

กี่ครั้งเเล้ว ความรักกูมันไม่มีค่าให้เชื่อใจเลยหรอ

รักดิสัส ดูเหมือนหยอกเหรอ

ไม่ชอบการทะเลาะกับแฟนเลย ทุกครั้งทะเลาะมันจะมาพร้อมกับคำพูดที่ไม่ระวังจากกัน กระหน่ำอารมณ์เหมือนคนลืมว่ายังรักกันแต่หลังจากใจเย็นนั่งเคลียร์ขอโทษกันใดๆ สิ่งที่ไม่หายคือความรู้สึกและคำพูดทุกคำที่มันฝั่งในใจคนฟัง

ยืนกินเลย์น้องเนยอยู่ดีๆ เด็กในร้านเห็นร้องจะกินด้วย สักพักแม่ชีเดินมาบอก กินไม่ได้ๆ อันนี้มันมีพิษ มันก็มองหน้ากูละชี้ๆๆไม่หยุด จนแม่มันบอก ดูนะ เดี๋ยวพี่เค้ากินไป พี่เค้าก็จะตาย ละมันก็หยุดร้องละมองหน้ากุ กุเลยต้องแอ่กๆๆๆๆแกล้งตายให้แม่มัน😅😅😅😅