چه خارج از ایران چه داخل ایران (مخصوصا داخل ایران) تمام مردم حق شادی یا زندگی روزمره یا استوری از کافه گذاشتن یا هرچیز عادی دیگه‌ای رو دارن!!! مگه مردم بدبختی و غم به هم بدهکارن! وا بدید بابا!!

نمی‌دونم این اصطلاح تخمی «روزمره‌نویسی» رو کی تو زبان فارسی باب کرد؟ مگه کسی میتونه چیزی غیر از روزمره‌اش باشه؟آدم وحشتناک‌ترین فجایع رو هم به شکل روزمره تجربه میکنه.

نمی‌دونم من خیلی ضعیفم یا زیادی غرغرو و لوس یا چی! کی این گریه زاریام‌ تموم‌ میشه والا حال خودمم دیگه بهم می‌خوره! جمع کن خودتو زن!

رفتم نشست UN دانشگاه ببینم چی به چیه و گس وات؟ کشور خودت رو نمی‌تونی توی جلسات انتخاب کنی و هر کشوری رو هم انتخاب کنی فقط می‌تونی دولت اون کشور رو ریپریزنت کنی! :) That explains it all!!!

خیلی گریه‌ام میاد سر همه‌چیز، کاش ایران مونده بودم، حداقل خونه بود برام. البته یادمه اونجام خوشحال نبودم، فکر می‌کردم بیام اینجا همه‌چیز بهتر میشه اما نشد. آدم غصه‌ و غصه‌هاشو با خودش کول میکنه و همه‌ جا می‌بره، رسم زندگی اینه انگار…

بعد از یک ماه لکچر دادن دوستام که بابا شروع کن دیت کردن و فلان… یه استوری کلوس فرند گذاشتم که زاویه صورتم طوریه که انگار موقع تکست دادن اشتباهی دستم خورده دوربین باز شده! لوندی و دلبری ۱۰/۱۰.

امروز یکم بهتر شروع شد…:)

مثلا یکی بعد از دیدن اون استوری می‌گفت عزیزم بیا دیت اول بریم کنسرت آرش فولادوند یا متالیکا یا حداقل نامجو… ولی قدر زاویه کمبزه‌ای من رو کسی ندونست!

ینی چی که اینجا سیگار طعم‌دار ممنوعه! همین یه خوشی رو داشتم!🥲

اشعار مری آلیور مثل یه بغل بزرگ و همیشگی می‌مونه واسم!

اسپاتیفای رو شافل بود و یهو «دختر آبادانی» سندی پلی شد، خانوم آلمانی گفت: “what an interesting type of music, it sounds like a symphony or something intellectual like that” ! 😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊

خب، من اگه کارامو جایی نشون ندم می میرم… و خب این روزهام خیلی تنهام و اینستا هم که نمی رم، این جا میزارم ببینید

این شال مبلارو مامانم میشینه ساعت ها با دقت و‌ذوق میبافه… چندین تا دیگه هم‌هست.اگه دوست داشتید داشته باشیدشون به من پیام بدید🫂✨

طی مکالمات یکی دو روز گذشته‌م فقط ۱ چیز فهمیدم: منی که تازه از ایران اومدم(نمی‌تونم بگم مهاجرت) کسی که چند ساله مهاجرت کرده کسی که قصد داره کسی که ویزاش اومده؛ همه صبح تا شب همدیگه رو دلداری می‌دیم که «درست میشه» و «عادت می‌کنیم»! و نهایتا به نظرم نه درست خاصی میشه نه شادی میاد!

و خواب تکرار شونده‌ای که یک ماهه مدام می‌بینم اینه که از دوستام یا اعضای خانواده‌م بهم جعبه‌های بزرگ‌ و گرون مدادرنگی و رنگ روغن و… هدیه میدن! :) واقعا این مغز آدم چقدر زیبا و به درد بخوره! و خود من حداقل چقدر احمق که درست استفاده کردن ازش رو هنوز یاد نگرفتم!

Swallowing the cataclysmic happiness, One abjures the amaranthine smile… . عشق به گردن