ก็คือต้องเรียนหนังสือในยุครัฐประหาร หางานในยุค pandemic และสร้างเนื้อสร้างตัวในสงครามโลกครั้งที่สามงี้หรอ เจนวายนี่มันย่อมาจากวายดาฟัคปะ

เพื่อนมาระบายให้ฟังว่าเครียดกับการเรียน เรียนหนัก สอบบ่อยเกินไปจนอยากจะลาออก เราเลยพูดไปว่า ‘ไม่เป็นไรนะ นอนพักเดี๋ยวตื่นมาพรุ่งนี้ก็วันใหม่แล้ว’ แล้วเพื่อนก็ตอบมาว่า ‘บางทีวันใหม่อาจจะไม่ใช่วันที่ดีสำหรับทุกคน โดยเฉพาะเค้า เพราะต้องตื่นมาเรียนตลอด มันเหนื่อยอะ’ โหได้ยินละ จุก

กฎข้อที่ 1 ของการเริ่มรักตัวเองคือเลิกคิดว่าตัวเองห่วยแตกได้แล้ว

ถ้าแตงโมตกลงไปเป็นอุบัติเหตุจริงๆ แล้วทุกคนในเรือให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ ไม่หนี ไม่หาย ไม่พูดอะไรเบี่ยงไปเบี่ยงมามันก็จบแล้วปะ อันนี้ทำอะไรแต่ละอย่าง ไม่ให้คนด่าว่าทิ้งเพื่อนจะให้ว่าไง กลับบ้านไปนอน ขับรถเค้าไปอีกงี้

ไม่มีใครรู้รหัสแอปต่างๆในมือถือกุ แม้แต่ตัวกุเอง

ความขี้เกียจไม่เข้าใครออกใคร และไม่เคยออกจากตัวกูเลย

ใจเย็นๆค่ะ

การเรียนภาษามันสนุกนะ ตราบใดที่เป็นการเรียนเพื่อรู้อะ เวลาได้ค้นพบศัพท์ใหม่ๆหรือฟังเนทีฟพูดรู้เรื่องคือแฮปปี้อะ แต่พอกลายเป็นเรียนเพื่อสอบแล้วคือความสนุกหายไป99% แค่เห็นตัวอักษรก็จะอ้วกละ

แม่ไม่สนใจคดีเลยว่าจะยังไงจบยังไง แม่นั่งคัดเอกสารจัดการมรดก คุยเรื่องเงินงานศพ เงินเยียวยา ไปหาว่าไม่ได้จดบุตรบุญธรรม จัดการทุกอย่างเกี่ยวกะมรดกทั้งที่ทุกคนสนใจคดีอ่ะ วันนี้ไม่พูดถึงเรือ เยี่ยว ใบพัด ไม่มี๊ แม๊

ยาสีฟันเทพไท ยาสีฟันที่ทันตแพทย์ส่วนใหญ่แนะนำ… แนะนำว่า……

อีดอก แทค ภรัณยู บอกว่ารับรีวิวอาหารหมา ไม่กี่ชม.เอง มีแบรนด์นึงส่งอาหารหมามาให้มันรีวิวจริงๆ คิดไม่ได้กันซักคนเลยเหรอวะ ว่ามันสมควรมั้ย การตายของคนๆ นึง มันสร้างคอนเทนต์ได้ขนาดนี้เลยเหรอ แล้วแท็ก ฮิปโปและแอนนา มึงว่าแอนนาจะต้องรู้สึกไง

ช่วงนี้รู้สึกหลงทางมากๆ เหนื่อยและเครียด ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่เป็นสิ่งที่อยากทำจริงไหม ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นแบบไหน เหมือนต้องประคองตัวเองไว้ไม่ให้เสียตัวตนไปมากกว่านี้