Eskiden hep kendime derdim ki: 'Belki de o kişinin çok fazla problemi vardır.' Ta ki şunu fark edene kadar: Benim de vardı ama yine de kimseye öyle davranmadım.

Ben aslında yumuşak, sakin ve anlayışla yaklaşan biriyim. Ama sınırlarım görmezden gelindiğinde mesafeyi de çok iyi bilirim. Bana gösterilen tavır, bende karşılığını bulur. Değer ve saygı yoksa, olduğum yerden bir adım öteye gitmem. Bu kadar sade. Bu kadar net.

verdiğim değeri göremeyince gördüğüm değeri veririm tesekkürler

Bence dünyanın en iğrenç hissi, biri için sandığın kadar önemli olmadığını anladığın ve onu bu kadar umursadığın için aptal gibi hissettiğin zamandır

Benden bağırış çağırış bekliyorlar ama benim kırgınlığımın ve kızgınlığımın son seviyesi susmak ve bir daha bende olan yerlerini buldurmamaktır.

Anlamadım,anlayamadım…

kırıldığımı bile anlamayan birinden gönlümü almasını beklemiştim

"iyi birisi miyim bilmiyorum ama hiçbir zaman istenmediğim yerde durmadım, hiçbir zaman insanlara taktiklerle yaklaşmadım, içimden ne geldiyse onu yaptım, karşımdaki insan hiçbir zaman benden yana zarar görmesin diye uğraştım."

"öfkenin çenesi düşüktür ama kırgınlığın ağzını bıçak açmaz"

umurumda değil.

çok zoruma gitti ama ağzımı açıp tek kelime etmedim.

Birinden özür bile beklemeyecek kadar kırılmak ve vazgeçmek, bak burası son, bundan daha kötüsü yok.

Güvenmemeyi, güvendiklerinden öğreniyorsun…

benim hassas oldugum seyleri sacma ve basit bulan kisilerden anında soğurum

Keşke böyle yapmasaydin ben seni çok seviyodum.

Karşılık alamadığım sevgiyide saygıda bıraktım insan en çok kendini dilenci gibi hissettigi yerden vazgeçiyor

Şu şekil hanımcılık>>>>>>>