Ahlat’ın sessiz tepelerinde dimdik ayakta duran Selçuklu mezar taşları, sanki zamanın kendisini durdurmuş gibi... Bu taşlar, sadece birer anıt değil; insanlığın varoluşunu, aşkını, acısını ve umudunu taşımış olan sessiz şahitler.

Karyatidler, iki buçuk bin yıldır dimdik ayakta dururlar. Acele etmeden. Şikâyet etmeden. Belki de en büyük güzellik, taşıdığımız yüklerin altında bile dimdik kalabilmekte yatar. Ve işte o zaman, ruhumuz da bir Karyatid gibi olur: Sessiz, güçlü, kırılmaz... ve güzel.

“| Am in You, and You in Me, Mutual in Divine Love.” (William Blake) Painting by Clare Rojas, "Bleeding Hearts" (2009), color aquatint with Chine Collé

Kelebek etkisi, her şeyin birbiriyle bağlı olduğunu hatırlatır. Bugün yaptığımız küçük bir iyilik, yarın büyük bir umut olabilir. Hayatın en büyük değişimleri, en küçük anlarda başlar. Küçük şeylerin gücünü asla hafife alma. Bir kelebek gibi, kanatlarını çırp ve dünyana dokun.

Dört mevsim geçer. Ağaçlar yaprak döker, yeniden çiçek açar. Ama insan ruhunda bir mevsim vardır ki — asla geçmez. O mevsim, senin birine “ben buradayım” dediğin andır. O anda, kış bile bahar olur. Ve o an, bir ömürdür. Kürşat

Büyük Sfenks'in en eski fotoğraflarından biri; 1849'da, Fransız yazar ve fotoğrafçı Maxime Du Camp (1822 – 1894) tarafından çekilmiştir. Bu dönemde sfenks hala omuzlarına kadar kumun içindeydi.

Yunanistan'ın Maraton ovasındaki Atina Tümülüsü. MÖ 490'daki Maraton Savaşı'nda ölen 192 Atinalı askerin küllerini içeren bir mezar höyüğüdür. Herodot'un aktardığı 192 sayısına yakın insan kalıntıları doğrulanmış ve küllerle dolu katmanlar bulunmuştur.

Mavi kalan bir şeyler var… Gökten düşmüş bir hüzün, rüzgârda yürüyen bir ses. Kuru dallarda oturan mavi kuşlar gibi — Unutulmuş duygular, sessizce bekler. Bir zamanlar uçtuğumuz o maviye… Şimdi yalnızca iz bırakır. Ama gökyüzü bilir — Mavi, asla gitmez. Sadece dinlenir. Kürşat

Clara Von Sievers, 19. yüzyıl sonunun o görünmez kadın ressamlarından... yani Rachel Ruysch'tan sonra, Georgia O'Keeffe'den önce. Bu kirazlar sadece meyveler değil; bastırılmış bir yeteneğin, sessiz bir isyanın, zarif bir öfkenin manifestosu.

Işık, anlam ve boşluk, varoluşun üç temel sütunudur. Işık, bizi aydınlatır; anlam, bizi anlar; boşluk, bizi dinler. Hepsi bir arada, insan ruhunun derinliklerine dokunur. Çünkü insan, bu üçlü arasında bir köprüdür: ışığı arar, anlamı yaratır ve boşlukta kendini bulur. Kürşat

Gripsholm Kalesi'ndeki Dük Karl Odası. 1570'lerden beri neredeyse aynı. Vasa döneminin tek tam korunmuş mekânı. İsveç Rönesans'ının en eski tanıklarından. Tavan freskleri, ahşap oymalar, o muhteşem yatak... Değişmeyen bir Rönesans rüyası.

‘’Ve insanlar dağların yüksekliğini, denizlerin dev dalgalarını, nehirlerin geniş yataklarını, okyanusların enginliğini, hatta yıldızların yörüngelerini hayranlıkla izlerler, lâkin kendilerini ihmâl ederler.’’ Aziz Augustinus, İtiraflar

Kar içinde Matsumoto kalesi, Nagano, Japonya. Gitmenizi tavsiye ederim.

"Abendstimmung" - Almanca'da "akşam havası" ya da "akşam ruh hali" demek. Eduard Hein, Geç Romantizmin o melankolik nabzını yakalamış. Ne gündüz ne gece, liminal zaman.

Seguiré a todos mis amigos turcos que me siguen. Tomará un poco de tiempo, por favor no se enfaden conmigo. Gracias por seguirme 🇪🇸♥️🇹🇷

Tsuguharu Foujita

Başka bir insanın hayatına ışık tutmadan kendi hayatını yaşamak anlam taşımaz. Çünkü insan, tek başına yanan bir mum değildir. Bir başkasının karanlığında parlayan en küçük ışık bile, aslında insanın kendi varlığını da aydınlatır. Kürşat

Sigurd Swane

Olle Hjortzberg

Bertha Wegmann