☆*✲.∞･ﾟ 𝐖𝐞𝐢 𝐖𝐮𝐱𝐢𝐚𝐧 | 魏无羡 ✧.*: ･ﾟ𓇼 〖 𝑴𝒐 𝑫𝒂𝒐 𝒁𝒖 𝑺𝒉𝒊 〗 ✦ Birthday : 31ˢ ᵗ October ✦ Roleplay in Thai ❝ ชีวิตนี้มีสหายรู้ใจเพียงหนึ่ง ก็มิต้องการอะไรแล้ว ❞

ㅤ ㅤ เสียงน้ำกระทบผิว , กวาดฝ่ามือสร้างระลอกคลื่นกวักชะโลมทั่วกายาไล้ตามแผ่นหลังกั้นไว้ด้วยผืนอาภรณ์ทว่าไม่อาจบดบัง 【แผลเป็น】ที่น่าชังได้ , จรดสายตาเฝ้ามองบงกชงามหยดน้ำเกาะใบบัวท่ามกลางความเงียบสงัดใต้ผืนนภายามราตรีกาลเหล่าดวงดารากำจายเต็มฟากฟ้า ㅤ

‘ตั้งแต่เด็กจนโต เจ้าฆ่าคนเป็นผักปลา เกิดมาเป็นมารโดยแท้’ “ พวกมันล้วนเป็นคนเลว หน้าซื่อใจคด, หากข้าไม่ฆ่ามัน มันก็ฆ่าข้า เจ้าพูดเพียงว่าข้าฆ่าคน แล้วไฉนจึงไม่เคยถาม ว่าทำไมข้าถึงฆ่าคน ”

⠀ “ อ๋อ ใช่ๆ ฉันนี่ขี้ลืมจังนะ﹐ ฮะๆๆ— ” หัวเราะให้กับความขี้ลืมของตนเอง ⠀

⠀ “ ✨ ” นั่งวาดภาพจากน้ำหมึก แม้ผลงานที่ได้จะไม่ได้งดงามมากนัก แต่เขาก็ภาคภูมิใจกับผลงานตนเอง ทว่าตนก็เล่นน้ำหมึกเสียจนใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำสีนิล ⠀

⠀ “ ก็ยังจุกๆนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้มากเหมือนก่อนหน้าแล้ว ” โดนเศษเหล็กมีน้ำหนักกระทบอย่างจังเสียขนาดนั้น จะรู้สึกจุกนานก็ไม่น่าแปลก . . . ⠀

ㅤ ㅤ ยกมือขยับเล็กน้อยให้แก่ผู้มาเยือน , หนึ่งคุ้นเคยแต่ต่างบรรยากาศ กระนั้นหาใช่อุปสรรคในการเข้าหา จึงขอต้อนรับจากใจ ㅤ ส่วนอีกหนึ่ง , แม้นกลิ่นอายคล้ายคลึงเครือญาติเคยจากจรเพียงภายนอกแตกต่าง หากได้ร่วมสนทนา มังกรพิการย่อมยินดี ㅤ

⠀ นั่งก้มหน้าก้มตาซ่อมมอเตอร์ไซค์ด้วยความไม่สบอารมณ์ , จู่ๆบนฝ่ามือก็เกิดประกายเปลวเพลิงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ทำเอาตัวเขาเองก็ยังตกใจจนผวา ⠀

【 บรรยากาศงานประลองยุทธ์เลือกคู่ ที่จัดขึ้นอย่างเร็ววันทันด่วน 】 “อะไร งานประลองยุทธ์เลือกคู่ ไม่ได้จัดให้พวกเจ้ามาร่วมด้วยนะ” แท้จริงใครจะเข้าร่วมก็ได้ไม่ใช่เรอะ! “พวกตัวประกอบน่ะถอยไปเลย!”

ᅟ แกว่งเรียวขาที่อยู่ในท่านั่งไขว่ห้างไปมาเบาๆ กระดกดื่มนมสดที่บรรจุลงในขวดขนาดกลาง ᅟ

⠀ * โคร่ก— * “ . . . 💧 ” มือที่จับชิ้นส่วนรถมอไซค์เตรียมจะประกอบกลับดังเดิมหลังจากซ่อมแซมภายในตัวเครื่องเสร็จจำต้องหยุดชะงัก และถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ทำงานเสียจนลืมเวลากินข้าวเย็นอีกแล้ว . . . ⠀

ㅤ ㅤ อดีตเคยได้รับความรักจากบิดามากมาย , แม้นต้องเผชิญอารมณ์แปรปรวนของท่าน ㅤ บางคราดุดันเกรี้ยวกราด ㅤ บางครารักหลงนำภาพเขาไปอวดต่อสายตาเครือญาติ ㅤ บางคราโอบกอดหอมแก้มซ้ายขวาจนตัวเขายังอึดอัด , ถึงกระนั้นยังได้สมบัติเล็ก ๆ น้อย ๆ

⠀ ได้ยินน้ำเสียงอันแสนคุ้นหูก็หันไปมองในทันใด “ โอ้ ไง บังเอิญจังเลยนะ ” กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มน้อยๆ “ ออกไปซื้อของกินมางั้นหรอ ? ” เห็นถุงในมือจึงอดไม่ได้ที่จะทักถาม ทว่าในเวลาเดียวกัน ท้องเจ้ากรรมดันร้องประท้วงอีกแล้ว . . . ⠀

ㅤ ㅤ 丙丙日记 ㅤ ( 10 日 5月 ) ㅤ ㅤ —— แสงเทียนส่องสว่างในห้องหับแข่งกับแสงจันทราทอแสงผ่านบานหน้าต่าง , มังกรพิการจรดพู่กันแต้มหมึกดำขีดเขียนอักษรบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ㅤ ทั้งความปิติพานพบมิตรต่างแดน , หรือลูกค้าหยาบคายต่าง ๆ

เค้กหนึ่งก้อน เทียนที่เพิ่งดับไป ใช้ส้อมคันเล็กขุดลึกลงไปจนสุด กัดกินก้อนแป้งสีดำที่ถูกครีมสีขาวฉาบโฉลม "หวานจังเลยแฮะ~" รสชาติที่บาดลึกลงไปทำให้ตัวเขารู้สึกสะอิดสะเอียน "เค้กอร่อยมากเลยล่ะ ขอบคุณนะ คิโดะ เซโตะ แมรี่เองก็ด้วย~" ยังมีชีวิตอยู่อีกสินะ ตัวฉัน สุขสันต์วันเกิดนะ

⠀ “ ฮะๆ— นั่นสินะ 💧 ” หัวเราะผะแผ่วและเปรยรอยยิ้มเจื่อนๆ “ ฉันเอาแต่ซ่อมมอเตอร์ไซค์จนลืมดูเวลาเลย กลับไปกินข้าวที่บ้านตอนนี้ก็คง . . . ” เมื่อพูดถึงที่บ้านก็ต้องแอบรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเสียอย่างนั้น “ เอาเถอะ เดี๋ยวฉันหาอะไรแถวนี้กินก็แล้วกัน ” ⠀

⠀ เห็นถุงในมือของเธอถูกหยิบยื่นมาให้ตน ซึ่งสิ่งที่เห็นก็ทำเอาแอบตกตะลึงอยู่เหมือนกัน “ โว้ว— เยอะเหมือนกันแฮะ ” “ แต่จะดีหรอ ? เหมือนฉันแย่งของกินผู้หญิงยังไงก็ไม่รู้สิ 💧 ” ⠀

⠀ “ โว้ว— หายไปนานเหมือนกันแฮะ ? ” ⠀

⠀ “ ไงๆ เธอนี่เอง , ป่านนี้แล้วยังไม่นอนอีกหรอ ? ” ⠀

⠀ “ นอนดึกมากเดี๋ยวก็ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าหรอกนะ 💧 ” ⠀