از گوشه‌ای نغمه‌ی غریبی می‌پیچید و یادت می‌آید که همیشه تنهایی.

یه توپ گنده تو گلومه.

شب‌ها که می‌رم اتاق دخترم تا خوابش ببره، بازیگوشی می‌کنم.

کافه ۱۴۰۱ یه جای جدید دوباره شروع به کار کرده. امیدوارم همچنان همون وایب و حس‌وحال خوب رو داشته باشه.

مرداد ۰۴

آخرین دقایق مرداد ۰۴

نشستم جلوی کافه رانشه و دارم فکر می‌کنم چرا تنها زدم بیرون؟! بدون دوستام گز کردن ایرانشهر هم مزه نمیده.

آباژور قارچی محبوب و قشنگم رو از اینجا گرفتم! 😍 هم خودشون ماهن، هم کاراشون تمیز و زیباست.

چقدر از این کلمه‌ی «آنسامبل» خوشم اومده! هی می‌خوام تکرار کنم: آنسامبل آنسامبل

تنهایی کافه رفتن رو نرمالایز کنید! میدونم هست، یکم بیشترش کنید. مرسی.

اولِ صبحی، یهو یاد یه عزیزی افتادم که بهم گفت: از عکسات معلومه حاشیه‌نشینی. پرسیدم چطور؟ گفت: وایب عکسات نشون می‌ده. خلاصه، دوستان، با عکسای وایبِ حاشیه در خدمتتون هستم :)

این آهنگ ۷۰۰ِ بمرانی رو بالغ بر ده بار گوش کردم از صبح. وای از این قصه که توشم… وای از این همه رو دوشم.

ديدين یه وقتایی از دور یه جمعی رو می‌بینی و دلت می‌خواد کاش تو هم بینشون بودی. دیروز من تو یه همچین جمعی بودم؛ حسابی چسبید.

ازدواج نکنید، با آدمی که ذوقتون رو نمی‌کنه، دوبار ازدواج نکنید.

اولین بار که بعد از مرگ مامان، آسمون آبی پر از ابرهای قلمبه رو دیدم، ناخودآگاه گوشی رو برداشتم تا ازش عکس بگیرم. همون‌جا فهمیدم زور زندگی بیشتره.

می‌خوام برم یه گوشه‌ای قایم شم.

فردا هم سراغ من نیا.

دوست دارم به تک‌تک حقوقیایی که دیروز تو اینستاگرام فالوم کردن بگم اینجا فقط عکاسی و روزمرگیه، از حقوق خبری نیست. ولی نمی‌گم… چون خب فالوئر دوست دارم🙃

بیشترین کامنتی که این روزا می‌گیرم: «ماشالا چقدر تو سفر و گردش و اینور اونوری» کنایه آمیز و نیش دار. تقریبا هر روز می‌شنوم و راستش ناراحتم می‌کنه. یا باید کلاً دی اکتیو کنم ‌و علیرغم میل‌ام ادامه ندم یا بگم کون لقشون و کار خودمو بکنم.

بازگشت به تنظیمات کارخانه🙌🏽