فصل ، فصل ادونت کلندره🫠🫠

In my mind , I’m gone to Carolina🎧

تجربه امروزم از تصادف با موتور این بود که کاش بیمارستان شهدا تجریش نمیرفتم با آمبولانس.

😅 انتظار نداشتم انقدر آدم به فکرمون باشن. از دیروز تقریبا هرکسی به اندازه خودش داره حالمون رو میپرسه میاد عیادت . یکی برامون پاچه میاره که شکستگی زودتر جوش بخوره. یکی میاد غذا میپزه . یکی کمک میکنه برم حموم. شرکت هم پک عیادت میفرسته 🥹 درسته استخون شکسته دارم اما قلبم جوش خورد

سلام. بیاید از من مربای چای ترش تازه و توت فرنگی ادایی و بدون شکر بخرید پولدار شم. 🤭

ازین دنیا نمیری تا در جایگاهی که قضاوت کردی قرار بگیری.

یه چیز جدید یادگرفتم بیاین به شما هم بگم بعضی آدما مثل من تو اتفاقات اضطراب آور عمومی مثل جنگ،زلزله فلان آرومتر از همیشه ن،چرا؟ چون در پس زمینه زندگیشون همیشه یک اضطراب مداوم اما مبهم و بدون موضوعی هست و وقتی این اضطراب موضوع مشخصی میگیره و همگانیه احساس امنیت و کنترل بیشتری دارن

از تغییرات ریزی که تو شروع هر قسمت only murders in the building نشون داده میشه روحم تازه میشه

اخه هیچ جوری نمیشه که. شما اسم خودتو بذاری دوست و رفیق بعد تو این شرایط یه « سلام خدا بد نده » نگی که!

داشتم یه ارائه میدادم درحالی که ذهنم داشت میگفت نکنه حال نکرده باشن و خسته شده باشن و … به تهش که رسیدم گفتن بازم انتظارات رو جا به جا کردی و حس میکردیم داریم پادکست گوش میدیم🥹

من کلندر باکس دیپتیک رو ندارم و آدم غمگینیم💔😭

حس و احساسی که با رایان تجربه میکنم رو نمیتونم با کلمه توصیف کنم .

😅 دیروز موقع خداحافظی میگم ای یاسمن ای یاسمن بذارید برام آهنگ لحظه خداحافظی گذاشتن

حس و حال خیایون میرزای شیرازی رو تو این موقع سال با هیچ چیزی عوض نمیکنم

چندتا دوست گربه ای جدید پیدا کردم. یکیشون به شدت ناز و خنگه . 🤏🏻 انقدر فاصله داره تا فرزند جدیدم شه.

امروز چسبید . نشست های ترازی داشتیم 🤌🏻🤌🏻

یه صحنه ای بود ، رایان بازی میکرد بعد اومد بغلم قشنگ باهام یکی شد. اونور همه آهنگ میخوندن . نمک بود. این قاب عکس رفت جزو ده تا برتر زندگیم