ديگران میتوانستند بخندند، رد شوند، فراموش كنند. مى‌توانستند اتفاقات را سبك بگيرند، با شوخىِ تلخى تمامش كنند. اما من نه. براى من هر چيزى سنگين بود. هر ترسى می‌نشست، هر دردى جاى زخم مى‌گذاشت. همه‌چيز را بيش از حد حس میكردم، و اين حس، راه را بر هر نوع سبک‌سرى میبست

فكر كرديد من ميشينم براى يه ماهى گریه ميكنم، وقتى دريا روبرومه! آره.چون ماهى مورد علاقم بود:)

و من جسمی‌پر از رنج و‌ من روحی پر از درد و من من… من را به خاطر ندارم هرچه به آینه نگاه میکنم غم‌میبینم

زخم ها خوب میشن اما این خوب شدن با مثل روز ا‌ول شدن زیادی فرق داره(:

درست تو همون نقطم ‌که نه توان موندن و درست کردن دارم نه دل رفتن و رها کردن

مشكل از خودت بودكه همه جوره پاى يه عده موندى، هميشه باهمه چیز ساختى بي چشم داشت خوبى كردى ،همه جوره بخشيدى، جنگیدی برگشتی .درصورتى كه بايدميرفتى وپشتتم نگاه نميكردى…❤️‍🩹

ذهن ما قدرت چشایی نداره براى همين وقتى گرسنه‌س، بدون تفكيك افكار رو مى‌بلعه، تلخى افكار منفى دلش رو نمیزنه و به شيرينى انديشه هاى مثبت اهميت نمیده. پيامد هضم خيالات منفى هم چیزی جز افسردگی وغم نيست💎🪐

اگه امید داشته باشی و نشه دوبار میمیری اگه امید نداشته باشی و نشه یه بار…

هرچی برى بالاتر يه چیزی رو از دست ميدى! آدم اضافه، فكر اضافه، بار اضافه .. اين باخت نيست، هزينه وروده…

هنوزم از خودم میپرسم من گوزن رو کُشتم یا اونا به من گفتن؟!

مگه فايده اى هم داره؟ به درختى كه تبديل به هيزم شده، بگی باغبونت پشيمونه...

وقتش كه گذشت ديگه هيچی نميچسبه(: نه دل به چیزی نه چیزی به دل…

من در دل‌ِ فاجعه مانده ام و گلوله اى به تنم نخورده، اما زخم تماشاى اين ويرانى حياتم را روزى صدبار مصادره ميكند؛ با ياد آنان كه از من زيباتر باهوش تر و با جرعت تر بودند چه كنم؟

نمیدونم راه حلش کوتاه کردن موهامه یا پریدن از بالای تراس

زنده ام و غمگین کاش هیچکدام نبودم

ما گفتیم دخل و خرج‌مون باهم نمیخونه سفره‌مون كوچیک شده، اومدن آدماى سرِ سفره روكم كردن…

تعداد خودتونو با ما مقايسه میكنين؟ از ما با گلوله پذيرايى شد؛ شما دعوت بوديد به صرف سانديس.😄

امیدوارم اتفاق بعدی که خواست قوی ترم کنه به جاش بُکشتم(:

تو ميگویی صبركنم ، غم تمام مى شود اما عزيز من اينجا هیچ چیز تمام نميشود، جزآدمها...

بمانم از رنج بسوزم ؟ یا بروم از دلتنگی بمیرم ؟