ตอนที่ยากที่สุดคงเป็นตอนที่ต้องยอมรับว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว มันเปลี่ยนไปตั้งนานแล้ว

ฝนตกหนักถึงหนักมากในใจ

เสียใจดิ แต่ก็แค่นี้แหละ เดี๋ยวก็หาย

พระเจ้าส่งกูไปตายห่าสักที่ทีได้ไหม เหนื่อยชิบหายแล้ว

ตายในความคิดตัวเองเป็นพัน ๆ ครั้ง

เวลาจะไปกูก็กลัวเขาจะหันกลับมาแล้วไม่เจอกูอยู่ตรงนี้ตลอดเลย

ไม่เป็นไร ถึงเป็นไรก็ไม่เป็นไรเลย

ไม่มีใครสนใจชีวิตเราขนาดนั้นจริง ๆ ทุกคนต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง เราหรือเขาไม่สามารถเป็นทั้งหมดของกันและกันได้ ทุกคนต่างผ่านมาและผ่านไปทั้งนั้น เพราะงั้น ตั้งใจใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองเลือกเถอะ

สุดท้ายคนเก่ง ก็ต้องดูแลตัวเองให้เป็น

you,

เจ็บช้ำด้วยความเต็มใจ

ใจหายนิดนึง ในวันที่เขาประสบความสำเร็จไม่ได้มีโอกาสไปยินดีกับเขาในที่ตรงนั้นแบบที่ตั้งใจไว้ แต่ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหนก็ยินดีกับเขาตลอดอยู่แล้ว

ยังคงยินดีกับเธอเสมอไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้

ถ้ายังเป็นคนอยู่ก็หัดรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปบ้างนะ

ไม่ชอบความรู้สึกดิ่ง ไม่อยากให้ตัวเองเป็นแบบนี้

กูใจดีกับทุกคน แต่เวลากูแย่บ้าง กูนับคนที่อยู่ใจดีกับกูได้เลย น้อยกว่าที่คิดไว้ เยอะมาก

อย่าเจ็บปวดเหมือนเราเลย คนเก่ง

แกว่าฝนในใจจะหยุดตกจริง ๆ ตอนไหน