این فریادها، صدای جدا از جمعیت پسر بچه‌ی گریان، حرکت دست‌های این زن، انگار هم‌زمان چیزی داره زاییده می‌شه در این حلقه. این تصویر خودِ «زایش ونوس» بوتیچلیه. باشکوه و غم‌انگیز. و لعنت به هر چی تفسیر و‌ اسمه. نگاه‌ش کن، نگاه‌شان کن… تا در تو هم متولد بشه.

امشب که جمعی تو خیابون نبود تا ازش نیرو بگیرم،با له شدن از غصه برگشتم خونه که این سرود رو یکی برام فرستاد،انگار که به‌ام اکسیژن رسید. من قبل این روزها مهدی یراحی رو نمیشناختم.چه‌قدر نکته‌بین و تاثیرگذاره. اول سرود زن،حالا سرود زندگی،میرسه روزی که سرود آزادی رو تو روز آزادی بخونه.

لحظه‌ای که به یکی می‌گی آشغال میوه رونریززمین ومی‌گه بابااین که جذب طبیعت می‌شه،می‌خوام باتیزیِ همون هسته‌ای که انداخته بدن خودموخط خطی کنم

به دختره گفتم ننداز زمین بذار دستمال بیارم بنداز توش.گفت بابا من خودم خدای این کارام. گفتم به نظرمی‌آد بیشتر خدای این حرفا باشی.

باچند نفردیروز بیرون بودم که خودشون تو گروه کوه‌مون جزءهیئت مسئولین بودن. ما توی برنامه‌هامسئول بودیم به بقیه تذکربدیم که آشغال نریزن.

بعدالان من هزار ساله از گروه اومدم بیرون اونا هنوز فعالیت می‌کنن بعد من باید به‌شون بگم که آشغال نریزین. اونام مسخره‌وار بگن جذب می‌شه اینا!

در آتشی سوزنده جاودان باد کسی که صاحب این صدا رو کشت. Listen to مناجات دشتی (سعدی) مرحوم سیدجواد ذبیحی by mdastgheib soundcloud.com/mdastgheib/mon…

اشکه خودش می‌آد. من نمی‌خوام گریه کنم.

اگر کودک تنهایی را درخیابان ببینید چه می‌کنید؟ آیا ظاهر افراد تغییری در برخود شما ایجاد می‌کند؟ این ویدئو را ببینید. snpy.tv/29gcstc

نه با دوستام و نه با خانواده بیرون نرفتم،چرا؟که کاردارم وعقب می‌افتم اگربرم.اونوقت به چی مشغولم؟هرچی ویدیوی کمدی ومستندزندگی اینوواون توی/

یوتیوب بودنشستم نگاه کردم،دانلودکردم،برای اینواون توی تلگرام لینک فرستادم،دریغ ازیه خط ترجمه.خب گردش‌ات ومی‌رفتی تاالان‌م دیگه خونه لش داشتی

حالا الانم از استرس اینکه وای نمی‌رسم نمی‌تونم کار کنم اومدم اینجا. خدایا خودت کونمو تنگ کن :(

می‌دونم که چی می‌خوام.مى‌خوام چمدونموببندم وازاینجادورشم.یه جای جدید.آدمای جدید.نه که اینجا وخونواده رودوس نداشته باشم.تغییرجغرافیایی میخوام

حتی به اینکه اگر کار کارمندی مناسبی باشه اونجا.منو کارمندی! من ترجمه بذارم کنار برم سراغ کارمندی؟! بیزارم از زندگی کارمندی.

اینکه هر روز ساعت‌های مقرری رو بری سرکار،آدمای تکراری ببینی.وظایف تکراری.بیشتر هم اون ساعت معین اذیتم می‌کنه.یه سال کار کردم اینجوری و

با حقوق خوب اومدم بیرون چون از خودم و روزمره‌گی که دچارش شده بودم کلافه بودم.دوباره رفتم سراغ ترجمه‌ای که پولی برام نداشت.اماخوشحال بودم.

حالا می‌خوام یه جایی غیر از اینجا زندگی کنم.همیشه به این فکر کردم که نبایدتوی رشت بمیرم.الان مصمم‌ترم و کمتر می‌ترسم از رفتن.

A Necessary End, A necessary Start.