ㅤㅤㅤㅤ “ ตะวันขึ้นจนถึงป่านนี้ หาใช่เวลามานอนเกียจคร้าน ” ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ ใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดทัดเทียมฉีซานเวินที่เป็นดั่งสุริยันยามเที่ยงตรง เวินรั่วหานมักใหญ่ใฝ่สูง วางตนประหนึ่งเทพเทวาบนหิ้งให้ผู้คนบูชา บีบเค้นหยาดเลือด หลอมศพป่นกระดูกจนสลายให้คนเหล่านั้นขยาดเพื่อทำตามความปราถนาแสนละโมบ จะต้องไม่มีผู้ใดขัดประสงค์ตัวเขา ㅤㅤㅤ

ㅤ ใกล้จะหน้าร้อนแล้ว เหนื่อยจริงๆ ข้าชนะคนมามากมาย แค่อาทิตย์บนฟ้าดวงเดียวแผดแสงก็บ่นอุบอิบ ㅤข้าไม่ใช่โฮ่วอี้ที่สามารถสู้กับดวงอาทิตย์ตั้งเก้าดวง ข้าเองก็ร้อนเป็นเหมือนกันนั่นแล.. ㅤ

ㅤ ช่วงนี้ข้ารู้สึกสบายหูจริง ๆ ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ เจ้าสำนักเซียนสุริยาโคลงเศียรพรูหายใจ ขนงขมวดขุ่นรำพึงพินิจในนิตย์ ชุมนุมเซียนหรืออย่างไร มิเห็นจักจดจำได้ว่าคือวันนี้ ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ งานประมุขรั้งกายหนักหนา ยากจะปลีกวิเวกมาได้บ่อยครั้ง “ รักษากาย , หากมิตายอย่างไรก็ต้องสบายดี ” ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ “ ….. ” อากาศร้อนเสียจนราวรู้สึกว่ากระบาลจะแยกออก ธาตุไฟเข้าแทรกมิปาน ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤ “ เข้านอนได้แล้ว เจ้าพวกลูกกระต่าย ” ㅤ

ㅤ ชิชะ ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤ “ อั้ยหยา ~ มากมายจริงเชียว ! ชุมนุมเซียนจะขาดข้าได้อย่างไรกันเล่า ไยไม่เชื้อเชิญกันบ้าง ! ” ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ ศกุณโฉบเรียดสุวารี กิ่งก้านแก้วโน้มลงโอนเอนตามน้ำหนักกลีบฉัตร มินานร่วงริ้วรำพัน ผืนทมิฬโอบถนอมทิรารัตน์ พระพายรำเพยเอื้อนลอยอ้อยอิ่ง เชยแนบปรางค์ สุราอุ่นกากลางฝ่าหัตถ์เย็นชืดจวนไร้รส ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ ผู้ใดบังอาจสาดน้ำใส่ประมุข ข้าจักจับมันลงหวายให้ดูเป็นเยี่ยงอย่าง ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ ตั้งใจเพียรศึกษา กระทำตนให้เป็นที่พึ่งแห่งตน ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤ อุบ — เจ้าเด็กน้อยรึ ฮ่าฮ่า เจ้าเด็กน้อยหลานจิ่งอี๋ ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ สุวานรับใช้ที่ผาดเห็นครั้นบัดนั้นคงเจริญขึ้นมากแล้ว อนุชนที่เคยซ่องสุมคำร่ำคงจะหาญกล้าใช้ปากแทนใจเผย ทุกสิ่งมิอาจหวนเนาละห้อยหาจากแห่งใดได้อีก ครึ่งศกแล้ว ? ต่อให้จะอาราธนาเค้นวาจาใดมาแสวงพร วาสนาคงไม่อาจทดแทนแบ่งยุติธรรม ㅤㅤㅤㅤㅤ

" ยามห้ายแล้วหรือ........... " เด็กหนุ่มแดนเร้นเมฆลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับอาการเหม่อลอย เมื่อรู้ว่าตนต้องทำสิ่งใดในวันนี้ ดีที่เขาผัดผักกาดไว้ตั้งแต่ก่อนนอน เช้านี้จึงมิเร่งมิรีบเท่าใด หลังจากทานอาหารเช้าแล้ว เขาเปิดหน้าต่างดูท้องฟ้า พบแสงอรุณเริ่มสาดส่องจากที่ไกล ๆ

“ วันเวลาล่วงเลยมาเนิ่นนาน มิได้เข้ามากล่าวอวยพรทุกท่าน ” “ ขอให้เป็นเดือนที่ดีและมีความสุข พบเจอแต่สิ่งที่ดีและมีรอยยิ้มในทุกวันหนาขอรับ ดูแลรักษาสุขภาพตนเองให้ดีด้วย ”

ㅤㅤㅤㅤ พระพิรุณรินรื้นร่วงริน นภางค์ช้ำชอกคณาลัย เถาฉัตรร้อยเกลียวเป็นกาล หัตถารินเมรัยเชยพระพาย เกศเกล้าโปรยปลิวเคล้าวิธู สิงขรสะท้อนคงโลกา สว่างไสวสุกสกาวใต้ผืนห่มดาว ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ ไขแสงระพีบังคมเทียบผงาดเหนือเกล้า จวนจะแผดผลาญมังสาหยาบกร้านเป็นธุลี “ อืม . . . ” ชิงชังกันทั่วทุกหย่อมหญ้า ไม่ต่างอะไรจากฉีซานเวินที่รุ่งโรจน์สักเท่าใดนัก ㅤㅤㅤㅤㅤ