ᅟ มันคือตุ๊กตาที่เย็บจากผ้าใส่ยัดนุ่นเอาไว้ข้างใน, ดูสิ——น่ารักน่าชังแถมยังใช้เป็นเครื่องรางได้ด้วยนะ ! ( ยื่นๆ ไปให้อีกคนดูใกล้ๆ ) ᅟ

พระนางสวรรค์มองอีกฝ่ายนิ่ง ยามเห็นเจ้าหนูนี่เริงร่าอวดตุ๊กตารูปลักษณ์หลานชายพะนาง ‘ อืม... หมาแดงจริงๆ ด้วย ’

“ คุณธรรม? ” พระนางสวรรค์เลิกคิ้วหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเงียบลง “ เปล่า เจ้ามาแดงนั่นก็แค่ตามคลั่งตามเกี้ยวหลานเจิ้นเฉยๆ ”

อู่เจ๋อเทียนชี้เรียวนิ้วไปทางหลี่ไป๋จากอีกภพกล่าวเสียงนิ่ง “ เพราะพันแข้งพันขาเหมือนสุนัขน่ะสิ ”

พระนางหัวเราะในลำคอ “ พวกเราชาววั่งชวนเป็นแค่ผู้วายชนม์ หลานเจิ้นจะใช้ชีวิตอย่างไร รักชอบใครก็ปล่อยไปเถอะ เจิ้นไม่ได้สนนัก ”

“ ถูกต้อง พวกเราอาศัยอยู่ในอมตะสถานนามว่าวั่งชวน ณ ยมโลก หลุดพ้นซึ่งวัฏสงสารแล้ว ” พระนางสวรรค์ใช้เนตรมังกรสบตาอีกฝ่ายไม่หลยเลี่ยง

“ เทพเซียน? ” พระนางหัวเราะลั่น “ ท่านเข้าใจผิดแล้ว เจิ้นเป็นเพียงวิญญาณเท่านั้น แต่จะว่าไปวีรชนบางคนก็ถูกอนุชนกราบไหว้ยกย่องให้เป็นเทพด้วยนี่เนอะ ” “ แล้วก็เจิ้นมองเพราะแค่สนใจเฉย ๆ ไม่มีอะไรมากนักหรอก ” พระนางว่า

“ เจิ้นมิได้ยึดติดอันใด แล้วก็เจิ้นมิจำเป็นต้องไปเกิดใหม่หรือดื่มน้ำแกงยายเมิ่งใด ๆ ทั้งสิ้น เจิ้นอาศัยอยู่ในนครวั่งชวนของยมโลก หลุดพ้นการเวียนว่ายตายเกิดแล้ว ลูกหลานเจิ้นก็เช่นกัน ”

“ งั้นเจิ้นถามท่าน หากเจิ้นอยู่ที่วั่งชวนแต่เดิมล้วนมีความสุขอยู่แล้ว เมื่อย้ายไปสวรรค์กลับพบว่าอยู่ที่นั้นเจิ้นมิมีความสุขเลย สิ่งนั้นยังจะเป็นสวรรค์หรือไม่? ” “ ว่าก็ว่าเถิดสวรรค์ยังมีการแบ่งชนชั้นอยู่เลย แต่ไม่ใช่กับในวั่งชวน ที่นั่นทุกคนล้วนเท่าเทียมและอยู่ภายใต้กฏหมาย ”

พระนางสวรรค์พยักหน้ารับการคำนับจากอีกฝ่าย ก่อนจะหรี่ตามองเส้นผมของอีกคน “ ท่านทูตแค่พูดหยอกล้อน่ะท่านหมิง.. ” “ ว่าแต่ท่านย้อมผมมารึ? เข้ากับท่านดีนี่ ผมสีเข้มช่วยขับเน้นผิวพรรณให้สว่างขึ้น ”

“ ท่านช่างเลือกได้ดียิ่งนัก อีกทั้งเจิ้นยังได้ยินจากท่านทูตว่าท่านเองก็ชมชอบการแต่งโฉมดูแลตนเองด้วยสินะ ” อู่เจ๋อเทียนว่า ขณะที่เหล่าวีรชนหญิงด้านหลังของพระนางก็จ้องมองชายตรงหน้าด้วยดวงตาวิววับ

“ พวกนางอยากพบเจอท่านสักครั้งน่ะ เอาล่ะสาว ๆ ทั้งหลายเชิญพวกท่านพูดคุยกับท่านหมิงเถิด ” พระนางผายมือไปหมิงซื่อหยิน ก่อนที่เหล่าวีรชนหญิงจะเอ่ยพร้อมกัน “ ช่วยมาเป็นนายแบบให้พวกเราหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?! ”

“ ท่านไว้ใจได้เลย ฝีมือการทำผมของท่านเจินจีเลิศล้ำที่สุดในวั่งชวนแล้วข้ารับรองได้เจ้าค่ะ ” เสียงหวานละมุนของสตรีนางหนึ่งขานขี้นก่อนจะเข้ามาสบทบจากอีกทางหนึ่ง “ หืม? วันนี้ลานถังหลีหยุดหรืออวี้หวน? ” พระนางสวรรค์กล่าวกับผู้มสใหม่

“ เพคะเสด็จย่า ช่วงนี้ฝ่าบาททรงกำลังเขียนเพลงใหม่อยู่ ลานถังหลีจึงว่างเพคะ ” หยางอวี้หวนรับคำ หันจะให้มาหาอีกฝ่าย ครั้นพบว่าอีนคนจ้องนางไม่กะพริบตาจึงตอบกลายด้วยรอยยิ้มงามงดตรึงใจ “ อ่า ขอบคุณท่านที่กล่าวชมเชย นามข้าหยางอวี้หวนเจ้าค่ะ ”

“ ? ” “ เจ้ารับเถอะ ” พระนางสวรรค์พยักหน้ารับยามที่หลานสะใภ้มองมาหาตนว่าสมควรรับดีหรือไม่ “ อ่า ขอบคุณท่านหมิง ท่านน่าจะเด็กกว่าข้าแท้ ๆ กลับให้ท่านมอบของแก่ข้ายอมแรกพบเช่นนี้ ทั้งที่ข้ายังมิเตรียมอันใดให้ท่านเลยสักชิ้น รู้สึกละอายใจยิ่ง ” หยางอวี้หวนรับของมาพลางยิ้มเจื่อน