อายุกุก็แค่นี้เอง ทำไมต้องมีเรื่องให้เครียดได้ขนาดนี้

รักและทะนุถนอมใจตัวเองให้มากๆ เพราะสุดท้ายแล้ววันที่เรารู้สึกแย่มากๆ ก็มีแค่เราที่อยู่กับตัวเอง

ใจคนมันน่ากลัวจริงๆแหละ วันนี้รักมากแต่พรุ่งนี้อาจจะหายไปจากกันแบบไม่มีเหตุผลเลยก็ได้

พยายามจะเข้าใจทุกอย่าง ถึงแม้จะโครตเสียใจ

อย่างที่ tattoo colour บอกไว้ว่า ”ออกไปใช้ชีวิตที่เราเฝ้าตามหา สักวันเราอาจจะเจอใครสักคนที่ดีพร้อม”

ยิ่งโต กุยิ่งไม่เข้าสังคม อยากนอนโง่อยู่บ้านไปวันๆ

พอมีคนมาถามว่า “มึงผ่านมายังไงเนี่ย” น้ำตากูไหลเฉยเลยว่ะ

" จางลงไปเยอะแล้ว แต่ก็ไม่ได้หายไป "

สิ่งเดียวที่อยากให้อยู่กับเรานานที่สุด คือพ่อกับแม่

เชื่อแล้วเวลาชอบใคร มองคนอื่นไม่ลงเลย

หาให้เจอนะคนที่ appreciate กับการที่มีแกอยู่ในชีวิต

ประโยคที่ว่า “ถ่ายเอาไว้ดูตอนคิดถึง” เพิ่งเข้าใจกับตัวเองตอนที่คิดถึงก็กลับไปเปิดดูจริงๆอ่ะ เป็นสิ่งเดียวที่ฮีลใจได้ดีที่สุดในตอนนั้นเลย

ไม่ชอบชีวิตช่วงนี้เลย แต่ก็ไม่มีปุ่มข้ามเหมือนกัน

ปลอบใจตัวเองว่า ‘เดี๋ยวมันก็ผ่านไป’ แต่กว่าจะผ่านไปได้ มันทรมาน

“ได้รักอย่างสบายใจ กินอิ่ม นอนหลับสนิท ยิ้มบ่อย” เป็นความสัมพันธ์ที่ธรรมดาแต่อบอุ่นจริงๆ

กางร่มแล้วแต่ก็ยังเปียก เหมือนที่เผื่อใจไว้แล้วแต่ก็ยังเจ็บ

เป็นคนที่เต็มที่กับความสัมพันธ์ตลอด เพราะอยากให้เขารู้สึกโชคดีที่ได้เจอกับเรา

“ในทุกความสัมพันธ์การนึกถึงใจกันเป็นเรื่องสำคัญ อย่ามองข้ามความรู้สึกใครเพียงเพราะว่าเขาทนได้”

แม่ก็สอนทุกอย่างตั้งแต่เด็กจนโตนั่นแหละ แต่แม่ไม่เคยสอนเลยว่าจะใช้ชีวิตอยู่ยังไงถ้าวันนึงแม่ไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว