kimseye ondan bahsetmedim, oysa bütün çiçeklere adımı fısıldadı.

bu şarkıları dinleyecek kadar ne yaşamışım, merak.

uğruna çabaladığım her şey mahv olmaya mahkum.

bir gün kaldırım taşına çöküp ağlayacak kadar düşeceğimi zannetmezdim. bana bu çaresizliği hissettirdin.

you drew stars around my scars but now i'm bleedin'

bazı insanlar çok gençken üzgün olurlar. özel bir nedeni yok, sanki öyle doğmuşlar gibi görünürler. daha kolay korkarlar, daha hızlı ağlar ve yorulur, daha uzun hatırlar ve dediğim gibi dünyadaki herkesten daha erken üzülürler. biliyorum, çünki ben de onlardan biriyim.

üzülmeni istemiyorum fakat, yaşadığın ilk sıkıntıda aklına gelirsem; "ona haksızlık ettim" demeni çok isterim.

eğer hayatım bir kitap olsaydı sen altını çizeceğim satırlar, kaybetmeyeyim diye köşesini kıvırdığım sayfalar olurdun.

you made me hate this city.

sonra öğrendim bunun asla olmayacağını, insanların değişmeyeceğini ve onları kimsenin değiştiremeyeceğini ve bunun çabalamaya değmediğini! evet, böyledir!

eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, hiç kimseyi merak etmiyorum, hiçbir hararetli konuşmayı dinleyemiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor. kendimle yalnız kalmak iyi gelecek ama kendimi de bulamıyorum.

bazen diyorum ki keşke daha çocukken tanışsaydık seninle. okula giderken çantanı taşısaydım, renkli kalemlerimi paylaşsaydım seninle, ya da içinde sen olduğun süslü resimler çizerdim beyaz kağıtlara, okulun duvarlarında isimlerimiz olurdu, senin için renkli çiçekler toplardım.

tüm evim yanmış ama bir tek senin odanı söndürmeye çalışmışım.

köyü tarafından sevilmeyen çocuk, sonunda o sevgi sıcaklığını hissetmek için köyünü yakar.

Seni unutmak istediğim için erken uyuduğum gecelerde hep seni gördüm rüyalarımda.

ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata.

gerçeklerin gözyaşları vardır.

güldün, güller açtı penceremin demirlerinde