⠀ ⠀⠀⠀⠀王芮潇 ( หวังรุ่ยเซียว.⠀ ) ⠀⠀⠀⠀𝐑𝐔𝐁𝐘 𝐖𝐀𝐍𝐆𑁤 ⠀⠀⠀⠀นักศึกษาจบใหม่ ไฟแอบแรง ⠀⠀⠀⠀งานอดิเรกชอบคอสเพลย์ฮั่นฝู ⠀⠀⠀⠀#ถ้าบอกว่ารักคุณจะรับหรือเปล่า ⠀

⠀ ⠀ รัตติกาลอ้างว้าง ยากข่มตาหลับ บุปผาต้องพิรุณ ⠀

⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀✧̵͙̊ ⠀

⠀ ⠀ ⠀ ⠀(ทดลองคาร์) ⠀ ⠀“ขึ้นชื่อว่าปีศาจ แต่เดิมก็ควรถูกสังหาร เหตุใดท่านจึงละเว้นเขา” ⠀ ⠀ นางเอ่ยถามท่ามกลางความเงียบที่ก่อตัว นึกย้อนไปถึงตอนที่เขาชักดาบออกมาขัดขวางนางเพื่อช่วยปีศาจตนนั้น ในใจบังเกิดความขุ่นเคืองและไม่เข้าใจ ⠀ ⠀

(เรียกอาถรรพ์คำว่า “ว่างแล้ว เดี๋ยวจะเขียนโรล” ได้ไหมครับ เพราะหลังจากพูดปุ๊บ ไม่ว่างอีกเลย)

⠀⠀ ⠀⠀ ⠀⠀วสันต์สารทจะหมุนเวียน ⠀⠀เปลี่ยนไปสักเท่าใด ⠀⠀ใจดวงนี้ก็มิขอทรยศ ⠀⠀ปรารถนาแค่เจ้าเพียงผู้เดียว ⠀⠀ตราบชั่วนิรันดร์กาล ⠀⠀#อวลกลิ่นปทุมาในคราเหมันต์ ⠀⠀ ⠀⠀

(ครบเครื่องเรื่องตามสั่ง แต่คนเขียนกำลังจะเป็นบ้า บทไม่ซ้ำจำไม่ได้สักที)

ใกล้ละ อีกนิด

ไบโพล่า คาร์ตามสั่ง

✧̵͙̊ ⠀ ⠀⠀⠀⠀ชั่วขณะหลานเจาเห็นถึงสีหน้าที่นางไม่สามรถอธิบายได้, คลับคล้ายคิดหนักแต่ก็เหมือนมีสิ่งใดมากกว่านั้น จนกระทั่งอึดใจถัดมาก็ได้ฟังรายชื่อของอาหารในมื้อนี้ ⠀⠀⠀⠀ไม่มากไม่น้อย . . ⠀⠀⠀⠀แต่ยังบอกไม่ได้ว่าจะอิ่ม ⠀

✧̵͙̊ ⠀ ⠀⠀⠀⠀( อดีต ) จอมทัพเผ่ามารถอนใจในข้อเสียที่ติดตัวมาตั้งแต่ครั้งเลือกจับศาสตรามากกว่าเข็มเย็บผ้า กระนั้นก็พยักหน้ารับอย่างเบาใจที่เขายื่นข้อเสนอห้อยท้าย “ก็ได้” ⠀⠀⠀⠀นางขานรับเพียงเท่านั้นก่อนเดินต่ออีกสักหน่อยเพื่อจัดการกับปลาน้อยในมือ ⠀

✧̵͙̊ ⠀ ⠀⠀⠀⠀มือหยาบกร้านจากการกรำศึกมาเนิ่นนานวางตะกร้าลงก่อนหันไปจับมีดเล่มโตมาถือ — ขอโทษด้วย ข้าจำเป็นต้องทำจริง ๆ ⠀⠀⠀⠀ความหดหู่ใจแทรกแซงชั่วขณะ ทว่าพริบตานางก็ใช้ด้ามจับเคาะส่วนหัวจนมันแน่นิ่งไป, หลานเจาจัดการขอดเกล็ดและควักเครื่องในอย่างคล่องมือ ⠀

✧̵͙̊ ⠀ ⠀⠀⠀⠀การเคลื่อนไหวของนางล้วนไม่เหมือนว่านี่คือครั้งแรกที่ต้องสวมจิตวิญญาณพ่อครัว ปึ้ง ! ⠀⠀⠀⠀เสียงสับปังตอดังสนั่นลงหนึ่งครั้งก่อนใบหน้างามจะผินไปทิศทางที่เจ้าของเรือนเก่านี้อยู่ — นางลืมถามว่าต้องตัดหัวปลาหรือไม่นี่สิ ⠀

✧̵͙̊ ⠀ ‘เจ้าว่าข้าน่าเกลียดน่ากลัวเหมือนปีศาจงั้นหรือ?’ ⠀⠀⠀⠀แทนจะเอ่ยตอบคำถามในความสงสัยของคนแม่ทัพหนุ่ม ใบหน้าหวานแสดงออกเพียงเรียบเฉยทว่าแววตากลับมีแววขบขันอยู่เล็กน้อย กระนั้นความสบายใจเพียงครู่ก็พลันหายไป ⠀

✧̵͙̊ ⠀ ⠀⠀⠀⠀ความตื่นตระหนกที่ระคนความอึดอัดก็แทน, กวานหมิงเหอไม่เคยรู้สึาว่าตนจนตรอกมาขนาดนี้มาก่อน หากแทรกแผ่นดินหนีหายปได้ก็คงทำ ⠀⠀⠀⠀กระนั้นภายใต้ความพายุแห่งความวุุ่นวายเริ่มก่อตัว เสียงแหบพร่าที่เริ่มดีขึ้นเล็กน้อยพลันดึงความสนใจทั้งหมดไป ⠀

✧̵͙̊ ⠀ ⠀⠀⠀⠀ราวกับถูกเข็มเงินจี้ลงจุดอาฉื่อจนแผ่นหลังเคยค้อมลงเพื่อหลบเลี่ยงสายตาพลันยืดตรง ดวงตาใสไหววูบไม่ต่างจากเปลวเทียนต้องลม “น นี่ท่าน” ⠀⠀⠀⠀กริยาของเขาเรียกว่าอุกอาจเป็นอย่างมาก — แม้สีหน้าจะดูไม่ต่างจากหินสลักก็ตามที ⠀

✧̵͙̊ ⠀ ⠀⠀⠀⠀กวานหมิงเหอทำตัวไม่ถูก เหมือนเสียงที่เคยเจื้อยแจ้วและช่างต่อปากต่อคำจะหล่นหายไปเสียแล้ว ‘กวานกูเหนี่ยง !!! ก กวาน — แม่ทัพกง’ ⠀⠀⠀⠀ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว, เจ้าของแซ่ที่ถูกเรียกขานอาศัยความที่ตนนั้นร่างกายบอบบางทำตัวให้ถูกบดบังจนสิ้น ⠀

✧̵͙̊ ⠀ ⠀⠀⠀⠀เม้มริมฝีปากจนแน่น ข่มลมหายใจให้เป็นจังหวะสอดประสานเหมือนว่าตนไม่ได้กำลังจะเป็นบ้าเสียให้ได้ในยามนี้ ⠀⠀⠀⠀“ท ท่านทำอะไรสักอย่างได้ไหม” ⠀⠀⠀⠀ตามความเป็นจริงแล้วแค่คุณชายผู้นั้นเห็นใบหน้าไม่รับแขกนี่ก็ควรหลีกหนีให้ห่าง ไฉนยังยืนค้ำหัวอยู่ทนโท่ ⠀

✧̵͙̊ ⠀ ⠀⠀⠀⠀กระทั่งเฒ่าแก่ที่วิ่งตามมาอย่างเหนื่อยหอบก็คล้ายจะหยุดหายใจจนทำให้ตัวเองเป็นเหมือนของประดับบรรยากาศไปเสียอย่างนั้น ⠀⠀⠀⠀กวานหมิงเหอไม่รู้ว่าตนควรทำสิ่งใดอีก ยิ่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก ⠀

ㅤ “ ข้าจวงเยี่ยนหราน ชีวิตนี้จะจัดการพวกเจ้า จนกว่าชีวิตจะหาไม่ ” ㅤ