Hırpalanmış bir çocuktan kalan hüzne benziyordu yüzün Kim görse iç çekiyordu...

Yazılmadan buruşturulup atılan bir şiire benziyordu suskunluğun Kim duysa sağır oluyordu...

Yusufun unutulduğu bir kuyuya benziyordu yüreğin Kim düşse Yakup hasretiyle yanıyordu...

Buruk bakışlı atların Şakağına dayanmış tetiğe benziyordu hasretin Kim çekse kendini vuruyordu...

Siyabend’in düştüğü uçuruma benziyordu ellerin Kim tutsa hayat ellerinden kayıyordu...

Anasız bir oğul hiçliğine benziyordu kimsesizliğin Kim görse ah ediyordu...

Sonu dağa çıkan bir patikaya benziyordu göğsün Kim uyusa uyanmak istemiyordu...

Biri bu arkadaşa insan insanı midesi ile değil kalbi ile sever desin

Düşünün ki mesleğini gerektiği gibi yapanı görünce hayret edip seviniyoruz. Oysa olması gereken bu değil mi? Bizi adaletsizliğe o kadar alıştırdılar ki, adalet yerini bulduğunda şaşırıyoruz

Bu sitedekiler özelliklede kadınlar, Koronadan tut depreme kadar nice felaket gördüler. Hatta belkide en yakınlarını toprağa gömdüler ama içlerindeki kini ve nefreti bir türlü gömüp birbirlerini af edemediler.

Sevdiğinin yüzünü görmektir bayram🌸 #RamazanBayramı

Acı da ölüm kadar adildir Her kalbe mutlâk uğrar

Bir çiçeği Bir çocuğu Ağaçları ve kuşları sevmemekte Bir intihar biçimidir!

Eskiden burada ya sevdiğimiz varmış yada sevmediğimiz Ondan dolayı yazıp yazıp çizermişiz

Sana benzeyen bir çiçek gördüm

Ben çok sustum sen içerde iken Elim de değmedi şiire Bir nehrin yatağında Ayın şavkı ile kutsanmış tenine dokunamadım Ben çok kanadım sen içerde iken En çok da yürek sızın sardı beni