تایم استراحتِ بين كار و تمرين رو اومدم خونه كه بشينم رو مبل برباد رفته ببينم و در غم غوطه ور بشم ...

براى سرحال رسيدن به كافه ساعت ٦ صبح چيكار ميكنم؟ تو راه شهرام شبپره گوش ميكنم🤷🏻‍♀️

حیفِ لى لى رزِ روز تولدم كه موند تو اون خونه و ازش لذت نبردم ...

خب من ١٦ ساعت امروزمو كار كردم، اگر ابر و باد و مه و خورشيد و فلك اجازه بدن برم ٧ ساعت بخوابم 😒

حالا next كه اغراقه ولى داريم كاراى دفترىِ ex رو ميكنيم

دوست خوبم، من همیشه و نسبت به همه چیز " passionate " هستم ...

- چگونه ای؟ - ویران ... - ویرانه ای متروک؟ - نه! ویرانه ای آباد ...

از " انسان " ناامیدم ...

امروز به بچه ها گفتم ما آسیب رو با آسیب جواب نمیدیم و این تمرین سختیه که باید اونقدر انجامش بدیم که بره تو فرهنگمون و خودم از این حرف بغض کردم ...

تو همین ۲ ماه انقدر موهام سفيد شدن كه خودم باورم نميشه ...

یه چيزى شد امسال كه حتى روز تولد دوست صميمى م هم برام بى معنيه ... نه ذوقى، نه كيفى ، نه هيجانى ... تمامىِ روزهاى تولد در سال ١٤٠٤ برام بى معنى شدن ...

عزيزم من ميميرم اما اون رى اكشنى كه تو ميخواى رو بهت نميدم!!!

ساعت ۰۰:۱۵ دقیقه ست نشستم وسط کافه که شیشه رو نصب کنن و به این فکر میکنم که کی برم خونه، کی غذا بخورم، کی بخوابم؟ 🤦🏻‍♀️

تو خونه تنها نشستم و به شوفاژ تكيه دادم ... ليوانم كنار دستمه ... بوى هميشگىِ لباس هاى تميز پيچيده تو فضا ... موزيك داره پخش ميشه و من دارم سوگ م رو مشاهده ميكنم ...

حالا هى نرو چك كن كه ببينى جواب داده يا نه، كمى خويشتن دار باش زن، سنى ازت گذشته ...

گير كردم گير كردم گير كردم . . .

قلبم درد ميكنه... اگر تدوينِ جهان منصفانه ست، انصافش براىِ من رنج آلوده ...

مدام عکس هاش رو میبینم‌ دلم هری میریزه ...

آشفته‌م... بی قرارم... ترسیدم... و با تمامِ اين احوالات، پسر خوشگله بهم ميگه نترس، هروقت پشتت رو نگاه كنى من اونجا هستم ... و من بغض ميكنم ...

امروز روزِ سختيه... براى شروع و ادامه ...