... วันพิเศษอะไรมันไม่มีสำหรับพระองค์ ทว่าหากมีของกินให้ก็อีกเรื่อง― “..”กินช็อกโกแลตหงุบหงับ ก่อนที่จะป้อนให้เจ้าสุนัขข้างกาย(?)

.. สำหรับตนแล้ววันนี้ก็หาได้สำคัญอะไรนัก ทว่าครานี้เหมือนจะต่างออกไปเล็กน้อย ใช่ จุดต่างก็คือตนยอมที่จะร่วมไปกับเทศกาลนี้..แค่นิดหน่อย ทรราชย่างเข้าไปใกล้ราชสีห์หนุ่มพร้อมกับจานเบอร์เกอร์(?) “รีบกินก่อนที่จะละลาย..”ดวงเนตรหลบเลี่ยงไปทางอื่น และจานในมือนั้นก็ยื่นให้แก่อีกฝ่าย

กำลังเปิดตู้เย็นเตรียมปล้น―

ช็อคโกแลตที่ใส่ในตู้เย็นโรงครัวไว้เป็นของใครข้าหาได้สน เพราะแยกเอกเทศเช่นนี้แปลว่าขนมเหล่านี้ไร้ซึ่งเจ้าของ― “..” ว่าแล้วก็นำเหล่าช็อคโกแลตเอกเทศเหล่านั้นออกมากินเสียเลย ราวกับกำลังแสดงอำนาจว่า'ข้าเนี่ยแหละผู้ปกครองอาณาเขต(ตู้เย็น)'

เลี่ยน.. พระองค์ที่กินของหวานมาทั้งวี่ทั้งวันจนรู้สึกเอียนพอสมควร ในมื้อนี้เลยจัดเซทเบอร์เกอร์ทาซอสเผ็ดเพื่อตัดรสและโคล่ารสซ่าจัดเป็นมื้อค่ำที่โรงอาหาร “เผ็ด..”

ยกเซทเบอร์เกอร์สำหรับมื้อเช้ามานั่งกินที่บริเวณโรงอาหาร พร้อมกับลูกสุนัขตัวหนึ่งเหมือนทุกที 🍔..💕

.. จับลูกสุนัขข้างกายยกขึ้นมาเลียหน้าเจ้าพาลาดินนี่เสีย

นอนกอดลูกสุนัข

คิดว่าจะสนใจ? หึ..ไม่ “..”กอดลูกสุนัขพลิกไปอีกด้าน

“..” พระองค์ได้หยิบเนื้อฉ่ำชิ้นหนึ่งที่ถูกแล่บางอย่างดีไปป้อนเจ้าลูกสุนัขที่อยู่บนโต๊ะ

เวลาเช่นนี้พระองค์หาได้รู้สึกหรืออยากร่วมการอะไรไม่ การกระทำตอนนี้จึงมีเพียงหยอกเล่นกับลูกสุนัขข้างกายก็เพียงนั้น “อ้วน..” คำหยามถูกกล่าวออกมา ทว่าก็ไม่ได้เป็นน้ำเสียงคำพูดที่ชวนรู้สึกรุนแรงแถมเจ้าตัวน้อยเหมือนยังไม่รู้ภาษาคงเล่นกับฝ่ามือของพระองค์อยู่ตามเดิม

“ง่วงรึ..” สีสันที่เย็นชาคงฉาบอยู่บนใบหน้า ปลายมือสัมผัสขนนุ่มของลูกสุนัขที่กำลังนอนพริ้มบนตักอย่างสบายใจเหมือนอยู่ในเขตปลอดภัย “ช่างเห็นแก่ตัวเสียจริง” แม้ปากจะคงกล่าวหมิ่น แต่ก็คงปล่อยให้หลับต่อไปทั้งลูบกล่อม

พระองค์คงหยอกเล่นกับลูกสุนัขอยู่เหมือนเดิม

นอนซุกลูกสุนัข

นั่งกอดลูกสุนัขฆ่าเวลา

ปาบอลอัดหน้า

กระโดดเตะไม้เบสบอลกลับไป อย่าริอาจมาสู้เกมเพลย์แบบบริเตนสไตล์

ทรงซบใบพักตร์ลงพุงนุ่มของเจ้าลูกสุนัขสีพิสุทธิ์

ทรงนำแฮมเบอร์เกอร์จากครัวในมากิน “..”

มิมีความอันใดนอกเสียจากกินแฮมเบอร์เกอร์รับปีใหม่