Bir işveren düşünün; kendi sektörü dışında bir sektörde de iş kurmaya karar veriyor, bu iş için personeller alıyor ve daha iş ortada yokken onlara her ay maaş ödemeye başlıyor. Bunu yaparken elbette ki insanlara sık sık umut tacirliği yapmayı da ihmal etmiyor, onların vaktini

2-0 öndeyken, moral ve oyun açısından da rakipten üstünken bu maçın bir travmaya dönüşmesine; evimizde rakibe karşı boyun eğmemize neden olan, muhteşem imza töreninin hakkını veremeyen ve kaptanlığı asla hak etmeyen Orkun Kökçü ve VAR'a gerek kalmadan zaten kırmızı kart olması

24 yaşında Şam'da 5. Ordu'da 26 yaşında Selanik'te 3. Ordu'da 28 yaşında Hareket Ordusu'yla İstanbul'da 29 yaşında Picardie Manevraları'nda 30 yaşında Trablusgarp'ta Şark Gönüllüleri Komutanlığı'nda 31 yaşında Balkan Savaşları'nda 32 yaşında Edirne'de 33 yaşında Sofya'da 34

jonah mathe𝐖𝐖𝐖𝐖𝐖𝐖𝐖𝐖𝐖𝐖𝐖𝐖𝐖s

Ankara'da Beşiktaş'a gönül vermiş üç liseli gencin 1994 yılında, Etap Altınel'e bahçe kapısından kaçak girerek, Feyyaz Uçar ile röportaj yapma hayalini paylaşmak istiyorum. youtube.com/watch?v=ND9pM9…

Sezon: 1993-1994 Tarih: 23 Mayıs 1994 Cumhurbaşkanlığı Kupası final maçı sonrası. Yer: Etap Altınel Otel, Tandoğan - Ankara Muhabirler: Ayberk Yurtsever, Tuğrul Eraç Kameraman: Münir Ertuğ

Beşevler Kartalları arma aşkına Beşiktaş'ın peşinde... Beşiktaş, o yıllarda Ankara'ya her gelişinde Tandoğan'daki Etap Altınel Otel'de kalırdı. Biz üç liseli arkadaş ise Beşevler'de oturuyorduk ve otel evlerimize yaklaşık on beş dakika yürüme mesafesindeydi.

Beşiktaş'ın Ankara'ya gelişi bizler için adeta bayram gibiydi! Bir hafta önceden heyecanı başlardı. "Ne zaman gidelim otele, nerede bekleyelim, bir yolunu bulup nasıl içeri girelim" derdine düşerdik..Tüm bu sorular yüzünden bir gece önce uykularımız kaçardı.

Beklenen gün geldiğinde saatler öncesinden otelin yolunu tutardık. Herkes cadde tarafındaki ana kapıda uzun süre beklerdi, ancak bir tanıdığınız yoksa kapıdaki güvenlikleri atlatıp içeri girmek imkansız gibiydi. Biz ise otelin yan taraftaki bahçedeki döner kapıyı fark ettik.

Endüstriyel futbola henüz geçmemiştik o zamanlar. Üzerimizde şimdiki gibi lisanslı formalar yoktu belki ama kalbimizde BeşiktAŞK'ımız vardı. Ne forma ne de poster imzalatma derdindeydik. Fotoğraf çektirmeyi bile unutuyorduk heyecandan.

Kaldı ki hayranı olduğumuz futbolcuların lobiden otobüse geçişlerindeki o sayılı dakikalarda onları yakından görmek, sarılmak, öpmek yeterliydi bizler için. Ne eşsiz hatıralar...

Ancak o gün, Münir, babasının video kamerasını da yanına almıştı. O dönemler için büyük teknoloji video kamera, kimselerde yok! Benim ve Tuğrul'un hedefi de gazeteci olmak, daha lise yıllarında kafaya koymuşuz. En büyük hayalimiz de idolümüz Feyyaz Uçar ile bir röportaj yapmak.

Münir daha çok babası gibi matematik kafasında, o gün dedi ki 'Ben kameraman olurum, siz röportajı yaparsınız.' Futbolcular yavaş yavaş odalarından çıkıp lobiye inmeye başladı. Biraz sonra takım otobüsü ile ayrılacaklar. İlk olarak hızlı adımlarla gelen Şifo Mehmet'i görüyoruz.

Sonra birden Feyyaz ve Küçük Metin (Metin Uzun) beliriyor. Bizden büyük ağabeylerimizle fotoğraf çektirirken, bizler kendi aramızda son hazırlıkları yapıyoruz. Ne heyecan ama...

Aslında o gün Feyyaz Uçar ile röportaj yapma hedefimize çok yaklaşmıştık, hatta hızlı adımlarla yanımızdan geçerken ben bir anda önüne atlayınca bir an duraksadı. Röportaj teklifinde bulundum ama maalesef takım otobüse giderken telaşla bize vakit ayıramadı.

Efsane golcümüz 'Ne çekimi? Ceza yerim çocuklar' deyince biz de fazla ısrar edemedik elbette. Yine de kamerayı fotoğraf makinesi sanıp, bir an için objektife gülümsemesi bile yetmişti bize. Bir de tokalaşıp öpüşmüştük üstelik.

Başka kimler yoktu ki! Kaptan Rıza, Recep Çetin, 'Sarı Fırtına' Büyük Metin (Metin Tekin), Küçük Ali (Ali Günçar), Madida, Nartallo ve otobüsün orta kapısının merdivenlerinde 'genç yetenek' Sergen Yalçın...Hepsini yakından görmüştük, bazılarıyla tokalaşmıştık. Daha ne olsundu?

Okula gidince sınıftaki tüm arkadaşlarımıza yaşadıklarımızı anlatmıştık. Doksanlı yılların başlarında Beşiktaş'ın Gordon Milne yönetiminde üst üste şampiyonlukları sebebiyle, birçok okulda olduğu gibi bizim Deneme Lisesi'ndeki her sınıfta da Beşiktaşlıların ezici çoğunluğu vardı.

Yıllar sonra Tuğrul ile hayallerimizi gerçekleştirip, ikimiz de muhabir olmayı başardık. O televizyonculuğu tercih etti, ben ise gazeteciliği...

Meslek hayatlarımızda Tuğrul TRT'de ben Hürriyet'te birçok ünlü isimle röportajlar yaptık belki ama o röportaj ikimizin de içinde her zaman bir 'uhde' olarak kaldı. Umarım gelecekte bir gün 'yarım kalan' o röportajı yaparız...Belki de 32 yıl sonra...