Bazı yorgunluklar ne aşktan ne işten… Sadece kendimizi kandırmaya çalışırken harcadığımız vicdan enerjisinin tortusu.Meşrulaştırdıkça ağırlaşıyor her şey.

Kapılar anlamdan, pencereleri sessizlikten kelimeler ile bir ev kuruldu.Zamanın içine düştü harfler.Bekleyiş doldu odalara.Sesi gelmeyen ayak izleriyle dolu yollar.Duvarlara yalnızlık asıldı ve hiç taşınılmamış bir evde, kurulmamış bir hayatın yankısı kaldı.

Pişman olmaktansa diye bir şey yok. İnsan elbet pişman olur.Olay yeterince hızlı ivmelenip zararı büyümeden durabilmekte.

İnsanların ruhları bedenlerini terk ediyor ve bu durum normalleştiriliyor.

Keder şekil değiştirir asla sona ermez.

İnsanın gerçek ahlakı tamamen merhametine kalmış olanlara nasıl davrandığıyla ölçülür

Sessiz duygular ektik Yüreklerle bir çift söz söylemeden Kah toprak yüz çevirdi Kah gök inledi üstümüze Ne cemre düştü ne umut yeşerdi Sessiz duygular ektik Yağmur bekledik Merhamet gibi Ama bulut gönlünü çekti dağların ardına Ve kar en yanlış vakitte Bir kefen gibi örttü düşleri

Bugünkü “özgürlük” lafları çoğunlukla aidiyetsizliğin örtüsüdür.

Sürekli kaçmak isteyen insan düzen kurmaya hazır değildir.

Halden anlamayan insan, ağır bir yüktür.

Allah kavranılamaz.Kavranılamadığı için de kavrama çabasını asla bırakamazsın bırakmamalısın.Sen sadece onda kaybolmak için varsın.Sen sadece onda kaybolmak için varsın.O senin için en iyisini her zaman tasarlayacaktır çünkü en büyük sanatçı odur.

Tarihteki bütün başarılarda biraz hadsizlik vardır.

Rüzgârın bile bilmediği bir sır var, içimde savrulup duran.

Açgözlüler kanaatkârlara yem olur.Bu böyledir.

Gerçek zenginlik başkasının başarısından ilham alabilmektir.Pürüzler arayıp olumsuzlukta boğulmaksa fakirliktir.

Herkes biliyor zarların hileli olduğunu Herkes yine de kendilerine şans dileyerek zarlarını atıyor.

Her şeyin göbeğinde çelişki vardır çelişki yoksa gelişim de susar.Eylem bilgiyi doğurur eylem çelişkileri çözer.Devinim ise çelişkinin en yalın çözümüdür.

Kelimeler bir süredir benden kaçıyor Aslında ben hala aynı gökyüzüne bakıyorum Işık hüzmeleri penceremden süzülüp Odada toz zerrelerini dansa kaldırıyor Ey Toz zerreleri Biz kimiz Her nefeste biraz daha dağılan Hepimizi bir tutam susturacak Fakat olsun Göğe bakalım O hep var

Olan olmuş bir kere, hiç bir neden onu olmamış yapamaz artık.

Çünkü bizi kim anlarsa bir parçamızı kendisine köle eder.