sustuğum şeyler var, hiç konuşmadıklarım içinde kaybolduğum şehirler ve içimde kaybolup giden insanlar var. eskisi kadar kafama takmasam da bazı şeyleri, bazen yine de içimin almadığı haksızlıklar var.

“Hayat hem kendini geliştirmek hem de aşmaktır. Eğer bir şey sürekli aynı durumda kalıyorsa, o zaman yaşamak sadece ölmemektir.” | Simone de Beauvoir

sen bana soğuk davrandığında ne kadar üşüdüğümü bir bilsen, kalbimi ceketinle örterdin

"..iç dünyası zengin bir insan, her şeyden önce acı çekmemeye, kendini ihmal etmemeye, dinginliğe ve kendi başına kalmaya yönelecektir."

Çok karışığım. Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanım mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Bu iki yan arasında ben, eziliyorum. Frida Kahlo

Bilen bile, bilemez beni Konuşmadıklarımız da gerçek değil mi? İhtimallerin heyecanına üzülüyorum, ihtimallerin Sırtımı verdim resimlere Anılar telefonda duruyolar

seyrederdim göklerde her gün büyüyen ayı.

kırk cümle kuruyorsun ağzını açmadan vazgeçiyorsun incinme değil bu insana olan inancını yitirme

ben zamanı gördüm içimde ve dışımda sessiz çalışıyordu

Zaman, başarı ve başarısızlık arasındaki boşluğu büyütür. Zamanı ne ile beslerseniz zaman onu katlar.

benimle bir ömür geçer mi ki? dedim. seninle geçirmeye bir ömür yeter mi? dedi. işte bu bana bir ömür yetti. Özdemir Asaf

this atmosphere

Her karanlığın elbet sonu var; mühim olan ışığa hazır olmak, önemli olan baharı hissedebilecek hazırlığa sahip olmak, güzel karşılayabilmek, özümseyebilmek, gerektiğinde içselleştirebilmek ve mutluluğu taşıyıp paylaşabilmek; hazır hissetmeyen ruhta heba olur saadet; biz hazırız.

Heyecan her yaşta güzel bir şeydir ama her durumda sonu güzel bitmez. Tutkuyla atılan yanlış adımlar insanı felakete sürükler. Bazen anlık heyecanlar ömür boyu yük olur insanın sırtında. Pişmanlık olur, utanç olur, vicdan azabı olur ki çekmesi çok zordur.

anılar akılda kalmaz ama şarkılar ve kokular hislerini hep yaşatır.

Fikirleri uyuşmuyordu. Hatta hemfikir oldukları konu pek azdı. Sürekli didişirlerdi, sürekli birbirlerine meydan okuyorlardı. Ama farklılıklarına karşın önemli bir ortak noktaları vardı. Birbirleri için deli oluyorlardı.

zaman zaman çatlarız içimize ışık girsin diye.

ve bazen insana, daha iyisi için kötü kararlar almak düşüyor.

“İlerle.. Belki denize ulaşırsın, belki uçuruma. En azından denedim, korkaklık etmedim, yol aldım dersin. Yıllar alır belki ama. o zafere ulaştığında her şey için değdi dersin.”