به تمومه دنیا وصل شدم، به زندگی نه.

هر آدمی یه ظرفیتی داره. وقتی از اون ظرفیت بگذره ممکنه کاملاً یه آدم دیگه بشه.

علاوه بر فضای مجازی حتی علاقم رو به فعالیت در دنیای واقعی هم از دست دادم

شايد در جهان دیگری به جاى زنده ماندن زندگی کردیم…

آخرشم می‌فهمم همه‌ی اینا الکی بوده و دارم با دیوارِ سفیدِ اتاقم توو تیمارستان حرف میزنم.

انقدر همه چیز بی معنی شده که هرکاری میخوام انجام بدم اینجوریم که خب که چی؟

با پوسیده ترین نخ ممکن به زندگی وصلم

این عکس‌هارو می‌بینم خیلی غمگین می‌شم، چیزی که همه‌ی ما می‌خواستیم یه زندگی آروم و بی‌دغدغه و شاد بود.

یاد این جمله از برادران کارامازوفِ داستایفسکی افتادم: کسی چه می‌داند من چقدر تلاش کرده‌ام که روحم زیبا بماند وقتی جهان پر از رنج بود؟ زیرا در میان ویرانی و رنج، وظیفه‌ی انسان این است که قلبش را به زشتی نسپارد.

شیرینی زندگانی بیش از یک بار به کام آدم نمی‌نشیند؛ اما تلخی‌هایش هر بار تازه‌اند، هر بار تازه‌تر. | کلیدَر | | محمود دولت آبادی |

آن‌جایی که هیچ امیدی نمانده، باید ابداعش کرد. #آلبر_کامو

آینده خیلی ترسناک به نظر می‌رسه. هر سناریویی بگایی خاص خودشو داره.

این مردم سالهاست که مرتب همان فریب‌ها را می‌خورند، ولی مضحک اینجاست که خودشان را باهوش‌ترین مردم دنیا هم می‌دانند! به مناسبت زاد روز صادق هدایت در ۲۸ بهمن سال ۱۲۸۱.

ما تلخ‌ترین صفحه‌ی تاریخ جهانیم! • حسین زاهدیان

بابت این حجم از ساده لوحی و بلاهت مخاطب ایرانی تحت تاثیر اینترنشنال و منوتو میشود سالها گریست...

نا امید نیستم، چون هیچوقت به هیچ چیزی امید نداشته‌ ام.

در کل تجربه‌ی زیستی جالبی نبود.

اون چیزی که تورو نکشه یه بلاهایی سرت میاره که با خودت میگی کاش میکشت.

پسر خیلی خسته‌م، انگار یه کوه روی دوشمه و هر روز دارم جابه‌جاش می‌کنم.

این قضیه‌ی ونگوگ که می‌گفت غم برای همیشه باقی خواهد ماند، انگار خیلی جِدیه.