نگه داشتن سخت است. آدمی را پیدا کنید که در همه‌ی سختی‌ها نگه‌تان بدارد.

توی این جنگ متوجه شدم تا من بهش زنگ نزنم و پیام ندم، هیچ‌خبری ازم نمیگیره!!

تهران 4k و زیبای این روزها برای شما گل‌های غربت دلتنگ تو خونه

تهران من بمانی برایمان

کسی که این روزا به فکرتون بود وصلتون کرد رو تا ابد نگهش دارید

از تهران جنگی برایتان می‌نویسم. جنگنده رد میشه، دیوار می‌لرزه، پنجره‌ تکان میخوره و یه ترس بی‌وقفه تو رگ روزمرگی جنگ می‌دوه. هیچ هشداری به جز رادار جمعی مردمی نداریم. هیچ پناهگاهی هم. ۳۵ روزه نت قطعه و ما تماشا می‌کنیم سرنوشتی را که هیچ عاملیتی توش نداشتیم. در سکوتی بی‌پایان...

صبح چشم که باز می‌کنی پیام‌های وحید آنلاین رو میگردی دنبال اسم محله‌های خانواده و دوستات. بعد خدا خدا میکنی ترامپ چیز تازه نگفته باشه و بعد میگردی ببینی وقتی خواب بودی کسی رو اعدام کردن یا نه. این شروع صبح اسمش "زندگی" نیست.

یه عزیزی چند روز پیش توییت زده بود که «قبح خریت ریخته». دقیق‌ترین و درست‌ترین جمله‌ای بود که اخیراً خوندم.

کاوه مدنی چه قشنگ‌ گفت: هرکسی حق دارد موافق یا مخالف جنگ باشد، اما اینکه شادی بکنیم که یکسری چیزهایی که متعلق به ملت ایرانه ،سرمایه ایرانه، داره از بین میره، این به نظر من خیانته.

از سه تا چیز خیلی بدم میاد آدمی که بلاتکلیفه آدمی که فکر میکنه خیلی زرنگه آدمی که بی خایه و ترسوعهه از اون ادمی که همه اینارو باهم داره که متنفرم

تهش می‌رسیم به حرف نزار قبانی: "هرکس به اندازه‌ای که دوستت دارد تو را می‌بیند، تلاش بیهوده نکن."

روان انسان می‌تونه رنج‌های عظیمی رو تحمل‌کنه،اما چیزی که اون رو از پا در میاره، چرخه‌ی تکرار‌شونده‌ی « امیدهای واهی و ناامیدی‌های پی در پی» هست.

سازگاری بیش از حد عزیزت نمیکنه، بی‌ارزشت میکنه.

ازونایی که رفتارشون با همه یکی نیست خوشم میاد.

از آدمای بی‌لول و نو لایفی که زندگی‌شون به دراگ و مستی و لاس و لوس با هزار تا آدم و کارهای سطحی می‌گذره و فقط روزشون رو شب می‌کنن متنفرم. کسی که واسه زندگی و وقت خودش ارزش قائل‌ نباشه و دیسیپلین نداشته باشه واسه هیچ چیز دیگه‌ای ارزشی قائل نیست.

بچه ها کسی رو میشناسید که روی صفحه ساعت مچی نقاشی بکشه؟ مثل این

فروردین ۰۵