مردگان این سال، عاشق‌ترین زندگان بوده‌اند.

خطاب به تمام خستگان جهان: باشد که اشک بعدی شما، اشک شوق باشد

یکی جونش رو سپر می‌کنه، یکی از دور، شرافت رو لگد می‌کنه.

ما بازماندگان یکی از سیاه‌ترین و غم‌انگیزترین لحظه‌های تاریخ ایرانیم.

گل‌های زیبارا با دست‌هایی زشت چیدند، اما نمی‌توانند مانع آمدن بهار شوند.

برای عمر نکردنتون گریه کنیم؟ برای چهره های پاکتون گریه کنیم؟ یا برای دل خون خانوادتون گریه کنیم؟ ما باید چیکار کنیم؟

نفس می‌کشم، و نبودنِ آن‌ها هوای جهان را پُر کرده…

به آیندگان بگویید روزی که ماشه را کشیدند ما در مزرعه‌‌ی آرزوهای بر باد رفته میان خوشه های سوخته‌ی جوانی داشتیم رویا می کاشتیم ، ما همگی حیف بودیم.

ای خاک! با عزیزانی که به آغوشت سپرده‌ایم، مهربان باش که در این وطن، نامهربانی بسیار دیده‌اند.

در پس این شب ظلم، طلوع عدالتی خواهد بود.

يه جایی خوندم نوشته بود که؛ هر تیر یک پرنده را میکشد، اما هزار پرنده دیگر را به پرواز درمیاورد.

توجهان را بر من سخت کردی؛ بعید است خدایِ من بر تو آسان بگیرد.

در پس این شب ظلم، طلوع عدالتی خواهد بود.

وسط این سیاهی‌ها‌ یه روزی نوری در میاد تصویر شهرو می‌بینم همون‌جوری که دلم می‌خواد

به شجاعت شما قسم که این دیار آباد خواهد شد.

یک چیز دیگر هم آموختم؛ گاهی در سوگ ، بالاتر از گریه هم هست. مثلا رقص. ‌‌

کسی که مثل هیچ‌کس نیست از جان گذشته است تا وطن هنوز نفس بکشد..

خطرناکتر از ناو جنگی، رقص مادر بر مَزار فرزندش است…!

تا عمر دارم سوز غم این زمستون باهامه.

رنجِ دیگران را نمی‌توان تماشا کرد بی‌آن‌که چیزی در درونِ خودت ترک بردارد.