กูไม่อินกับการจีบกันสมัยนี้เลยว่ะ ความโรแมนติกหายไปไหน นี่อยากให้แกเอาดอกไม้มาจีบเราที่หน้าต่างตอน7โมงเช้าอะ ได้มั้ย ไม่ใช่เที่ยงแล้วมึงเพิ่งทักมามอนิ่งกุไอเหี้

กูดูไม่ชอบใครเลยอ่ะ แต่คิด ๆ ไป ก็ไม่ใครชอบกูเหมือนกัน เค สบายใจ

โทรปที่เสียวที่สุด กุให้ lovers to enemies with benefits น่ะ

ติดนิสัยชอบให้โอ๋ เวลาเจออะไรแย่ๆมาขอแค่มีใครสักคนให้ฟ้อง ให้ไปงอแงด้วย แค่นี้ก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว

ชั้นกลายเป็นคนที่ไม่รู้กิจวัตรประจำวันเขาอีกต่อไปแล้ว ไม่รู้ว่าเขาสนใจเรื่องอะไร มีชีวิตแบบไหน เพลงที่เขาชอบยังเป็นแนวเดิมอยู่ไหม เรื่องที่เราเคยคุยกันได้ทั้งวันเขายังจะอยากฟังมันอยู่หรือเปล่า ไม่รู้อะไรเลย เขาที่ชั้นนึกถึงอยู่ตอนนี้ล้วนแต่เป็นเขาในอดีตทั้งนั้น

เคยคิดว่า เวลามีปัญหาอะไรก็ควรเก็บไว้คนเดียว เพราะคนอื่นก็มีปัญหาของเขาเหมือนกัน จนกระทั่งเจอเพื่อนสนิท ฮีพูดทุกเรื่อง สากกระเบือยันเรือรบ เรื่องเล็กเรื่องใหญ่เล่าหมด ผมเลยลองเล่าบ้าง พออยู่ด้วยกันนาน ๆ แล้วก็รู้สึกว่าชีวิตมันเบาขึ้นเนอะ เพราะไม่มีใครต้องแบกปัญหาไว้คนเดียวตลอดอะ

น้องตี๋ตี๋ป๋อยังชงกรกุนหรอ ตบมือชอบใจด้วย ว้ายย 55555555555555555555555555555555555555555555555555

ขอแค่ใครสักคนที่รับนิสัยเราได้ เพราะกูรับไม่ได้

ค้นพบนิสัยเสียที่แก้ไม่หายตัวเองคือ เสียความรู้สึกแล้วเสียเลย มูฟออนไม่ได้ พยายามให้อภัยบางคนบางเรื่องมาหลายเดือนละ แต่มันคาในใจเลยไม่เต็ม 100 สักที

ฟินซึ่งหน้ามากอะ

ถ้าอยากรู้ว่าไรท์เตอร์เป็นคนยังไง ให้ดูจากตัวละครที่เขาสร้าง

คนรู้จักโดน lay off ยังไม่รู้จะไปสมัครงานอะไรเลยรับจ้างพาคนแก่ไปรพ.ได้วันละ800-1000บาท/เคส แล้วมีงานเข้าทุกวันต้องจองตัว กลายเป็นรายได้หลักที่มากกว่าตอนทำงานออฟฟิศอีก แล้วสมัยนี้ลูกหลานบางคนก็ทำงานไม่สามารถพาพ่อแม่ไปหาหมอได้ลางานทั้งวันหัวหน้าด่าอีก อาชีพนี้AIก็แย่งไม่ได้

แนนโน๊ะเวอร์ชั่นญี่ปุ่นคือหลอนมาก ทั้งงานภาพ งานจั๊มสแกร์ แต่ฟินสุดคือตอน Wonderwall ชีเปลี่ยนจากรุ่นพี่ชมรมฟุตบอลสุดหล่อ เป็นรุ่นพี่คนสวย(เท่)ในชมรมยิงธนูแทน ปรับบทได้นัวมาก เน็ตฟิกเอาเข้ามาฉายที 😭

งืมมม คนน่ารักอย่างเราต้องเดินไปข้างหน้า don’t look back ๆ

ใครที่อยากพัฒนาตัวเอง​ แต่ยังไม่รู้จะเรียนอะไน แนะนำให้เรียนภาษาเถอะค่ะ😭​ได้ใช้แน่ๆอย่างน้อยก็เปิดโลก​ เปิดโอกาส

ชั้นไม่อินกับเรื่องราวของสเตรท ชั้นอยากให้ทุกคนบนโลกเปนเกให้หมดเลย

นั่งกินข้าวคนเดียว เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ โผล่หัวมาที่มุมโต๊ะที่อยู่เยื้อง ๆ กันไป ก็ไม่ได้สนใจเพราะคิดว่าลูกของลูกค้าโต๊ะนั้นแหละ จนกระทั่งเดินไปจ่ายตังที่เคาน์เตอร์ เจอเด็กคนเดิมโผล่หน้ามาข้างหลังเก้าอี้พนักงานที่คิดตังให้ อ๋อ ลูกเจ้าของร้านนี่เอง จนเดินไปที่รถกำลังจะกลับบ้าน