"เหอะ สงบสุขดีนี่ ถือเสียว่าเป็นความสงบก่อนพายุเข้า แสงสนธยาก่อนตะวันลับฟ้ารัตติกาลมาเยือน..."

"ข้าว่าข้าก็มิได้โผล่มาบ่อยแล้ว..." มองตัวเลข ขนลุก

“ ปลดปล่อยแสงสว่างจากจุดสิ้นสุด ” “ สมอแห่งลมพายุ ลองโกมิเนียด! ” ___________________________ 𝙰𝚛𝚝𝚘𝚛𝚒𝚊 𝙿𝚎𝚗𝚍𝚛𝚊𝚐𝚘𝚗 - 𝙻𝚊𝚗𝚌𝚎𝚛 / 7D 【Special service for 200 + 2 followers】 ___________________________ ชี้แจงเพิ่มเติม↴

"...." เมินตัวเลข

รีบมาปักป้าย #ปลอดคาเมล็อต

"..." ทำเมินลอยคอในทะเลสาบ

"..." "ว่างมากนักหรือกระไร ไยมานั่งจ๋องแถวนี้"

... ขีดเส้นลาก อย่าเลยมา มิเช่นนั้นจะสาปให้สิ้น

... เมินหนีลงทะเลสาบ ไม่เมียงมองให้เสียสายตา

"เห็นที ว่างเช่นนี้เงินเดือนเจ้าคงไม่ต่างกัน เซอร์มอร์เดร็ด"

"หากเป็นกาเก่าสมัยก่อนคงไร้สิ่งที่เรียกว่าเงินเดือน..." "...แต่บัดนี้หาใช่ยุคสมัยของเจ้าไม่ ลองตรองดูเสียสิผู้คนสมัยนี้ทำการทำงานแล้วได้สิ่งใดตอบแทน?"

"..." "ไปขอบิดาเจ้าเสีย" 𝕂𝕚𝕟𝕘 𝕠𝕗 𝕂𝕟𝕚𝕘𝕙𝕥𝕤 | Slow เรียกให้มาโดนไถเงินแทน

"ทะเลสาบข้าหาใช่สถานที่ท่องเที่ยวขอพรคู่รักน่ารำคาญไม่" "อัศวินของเจ้าอย่างไรเล่า ไยต้องมาแบมือขอเงินข้า…"

"..." นี่เที่ยงวันหรือกระไร ไยแสบตาปานนี้ "เจ้าว่างมากนักหรือกระไร---"

"..." "ข้าไม่ได้มีมาสเตอร์ให้แบมือขอ ดังนั้นแนะนำเสียสิ" หนีหายกลับทะเลสาบ

"เช่นนั้นก็เดินไปทางอื่นเสีย แถวนี้ไม่มีกระไรให้เจ้ามาสอดส่องนักหรอก เซอร์กาเวน"

"จงยลเสียสิ ความผาสุขแสนน่าชังที่พวกเจ้ากำลังระริกระรี้น่ารำคาญ" "จงเสพกลิ่นหอมหวานแห่งความหวังและความรักเข้าให้เต็มปอดเสียสิ ความหวานล่ำที่คอยชมชิมทุกเมื่อเชื่อวัน" "จงจดจำเสียให้พอ..." "เพราะข้าจักพรากทุกสิ่งที่เจ้ามี ฉีกกระชากทุกสิ่งให้เหลือไว้เพียงความขมติดปลายลิ้น"

"เหอะ แม่ราชินีสองใจมาเยือนวิหกฟ้า?" "ชิ เสนียดลูกตาเสียนี่กระไร"

อูเธอร์ เพนดรากอนนั้นเป็นเพียงแค่มนุษย์ มนุษย์ที่เกิดในดินแดนแห่งเฟย์ อูเธอร์ผู้ที่ได้รับเลือกจากเกาะ คำสาปนั่นที่พร้อมจะกัดกินตัวของเขาเสมอมา สองมือนั้นสากกร้านจากการจับอาวุธหากบ้างครั้งที่มันจะเป็นแผลเสียบ้างก็หาได้แปลกใจอันใด สังคมมนุษย์นั้นต้อยต่ำที่สุดในแดนภูติแห่งนี้ +

เมื่อเห็นว่าผู้ใดกันที่เคลื่อนผ่านดวงตาของนางแม่มด ร่างอรชรถึงชะงักในบันดล เรือนผมดั่งรัศมีทิวฉาย ดวงตาดั่งมรกตใสอันจมใต้ทะเลสาบ ร่างสูงโปร่งต้นเชื้อสายที่สืบทอดมายันรุ่นลูกไม่ผิดเพี้ยน โอ้องค์กษัตริย์ผู้คร่าบิดาของนาง ฉุดตรึงมารดา และก่อกำเนิดเสี้ยนหนามในใจ "ชังน้ำหน้านัก"