#deprem

#deprem

Balzac'ın muhteşem aşk romanı Vadideki Zambak'ta imkansız ama ölümsüz bir aşkın hikayesi ele alınıyor. Dupduru, yalansız ve günahsız bir aşkın hikayesi. Üstelik imkansız olanından. Kitabı okurken aşkın yüceliği karşısında aşık olasım geldi.

Tuhaflıklar dünyasında yaşamanın bir tuhaf yönü de, tuhaflıkları tuhaf görüyor olmamızdır.

Beni, beklentilerim incitti hep

Düştüğüm bu hayatta pes etmek de varken kendimi bırakmadım, çalıştım, mücadele ettim, yeri geldi yutkundum, sineye çektim. Olur da bir gün bahar gelir diye buğulu gözlerle uzakları izledim. Anlıyorum ki bir şeyi çok istemem, hayal etmem bana zarar veriyor çünkü gerçekleşmiyor.

Esasen çok güçlüyüm, hatta şiir yazmışlığım da var ama iyi değilim.

Aşk, bazen öyle bir tutkuya dönüşür ki, gözlerimiz başka hiç bir şeyi görmez ve her şeye rağmen tutkularımızın peşinden gideriz. Sonra bir bakmışız ki uğruna gözyaşı döktüğümüz ve müthiş metafizik gerilime girdiğimiz bu aşk bir kuru yaprak gibi sürükler. En çok da pişmanlıklara.

Ömrüm; beni hiç bir zaman anlamayacak insanlarla bitecek, bu kısacık hayatta gerçek benliğimi, aşkımı ve tutkularımı yaşamadan öleceğim için çok üzülüyorum. Ahh canım kendim.

Unutursan iyileşirsin, zira düşündükçe içine batmaya devam edecektir.

Aşık olan herkes sonunda zevke ulaştıktan sonra olağandışı bir düş kırıklığı yaşayacaktır çünkü büyük bir merak ve özlemle arzuladığı şeyin aslında büyütülmüş bir gizem olduğunu ve karşılığının olmadığının farkına vardığında şaşkına dönecektir.

Kedileri kadınlara, köpekleri erkeklere benzetiyorum. Biri nazik kırılgan ve nankör, diğeri asabi saldırgan ve vefalı.

İnsan en çok kendine benzeyeni sever. Ruhu ruhuna, yüreği yüreğine, yarası yarasına.

Bugün bir şey öğrendim. Daha önce duymuş ve okumuştum ama hafızamda yer edinmemiş olacak ki unutmuşum, id. İD: Zihnin içgüdüsel, haz arayan, anında tatmine odaklanmış kısmı. demekmiş. Günümüzde üzerinde durulması gereken çok önemli bir kavram olduğunu düşünüyorum.

Bir erkek hayatında bir kez bir kadın için ağlar. Ondan sonra ruhu bir daha asla kadınlara güvenmesine izin vermez.

Hayat bir demlik çay gibidir Acele edersen demini almaz Çok kaynatırsan tadı olmaz. Belki de bu yüzden kararsız kaldık bu hayatta Ne demini alabildik Nede hayatın tadını çıkarabildik.

Bu hayattan beklentim yokmuş gibi davranıp, buna kendimi inandırmaya çalışmaktan, öte yandan içime dünyalar kadar umudu ve hayali sığdırmaktan yoruldum.

Ne yaparsam yapayım, sonunda içimle baş başa kalıyorum, özellikle de geceleri. Ve sonra derin bir hüzün kaplıyor içimi. Yaşadıklarıma, yaşayamadıklarıma...