پوست لب شما به پایان رسید.

پسری که زیاد تو همه‌ی سوشال مدیاها فعاله واقعا رد فلگه

بعد مدتها فِر.

خر ذوق از دسته گلی‌ که هم قد خودمه.

«‌آره مامان، همه چی تو دانشگاه و سرکار خوبه، نگرانم نباش من می‌تونم هندلش کنم»

بیرون کنسل شد؟ ای بابا چقدر بد، ایشالا یوقت دیگه

تو مغزم دقیقا همینقدر تب باز شده دارم.

شدم مثل آقای خرچنگ، به تنها چیزی که فکر میکنم برگر و پوله.

مشکلم دانشگاه رفتن نیست مشکلم «تا» دانشگاه رفتنه

زوال عقل یعنی اینایی که عکساشونو با Ai درست میکنن و پست و استوری میکنن

من درحال فکر به آینده ای هیچیش به خودم بستگی نداره:

این کسیه که وضعیت کشورش افتضاحه، غم سراسر وجودشو گرفته و یک هفته دیگه هم امتحاناش شروع میشه:

لحظه شماری میکنم واسه این لحظه

ما هم که زنده موندیم جانباز اعصاب روان شدیم

واقعا ممکنه از غم بمیرم.

من دیگه نه آرزوی رفتن به کنسرت هانس زیمر دارم نه آرزوی رفتن به یه سفر دریایی و تماشای رقص و پرواز نهنگها توی اقیانوس، حتی برام دیگه مهم نیس یه روزی بتونم نقاشیای رامبرانت رو از نزدیک ببینم، من فقط و فقط یه آرزو دارم اونم اینه که تا قبل مردن بتونم به عنوان یه انسان آزاد زندگی کنم

علاوه بر فضای مجازی حتی علاقم رو به فعالیت در دنیای واقعی هم از دست دادم

من اینو میخواستم. یک زندگی معمولی و مامان دو تا بچه که آرامش دارن. ولی چی گیرم اومد؟؟ کیرخری که از آسمون روز و شب میباره روی زندگیم.