ถ้าชั้นไปอีก เขาจะว่าชั้นหนีปัญหาใช่มั้ย รอบที่แล้วบอกว่าชั้นเป็นหมาสองราง ไหนตอนแรกบอกส่งไปดัดสันดารกับแม่ไง อ่อ ยังได้สันดารเก่ามาเหมือนเดิมเลยเปลี่ยนคำเรียกเป็นหมาสองรางสินะ

ชั้นแค่อยากช่วยเขาประหยัดค่าใช้จ่าย แต่เขากลับมองมันเป็นการทิ้งภาระให้เขา

มันไม่มีใครเข้าใจปัญหาจริงๆ หรอก ทุกคนก็คิดทั้งนั้นแหละว่าปัญหามันเป็นเพราะชั้น แล้วก็วนมาบ่นด่า ชั้นก็บอกอยู่ว่าเหนื่อย ไม่ได้อยากได้คนด่าเพิ่ม ถ้าจะได้ให้เขาด่าคนเดียวก็ได้

เคยคิดนะว่าหนีออกจากบ้านไปเลยได้มั้ย หนีออกไปเลย ไม่บอกใคร เขาจะแจ้งตำรวจป่ะ จะตามหาชั้นมั้ย แต่ในความเป็นจริงการเป็นผญหนีออกจากบ้านคนเดียวไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดจะทำ หนีแล้วไปไหน นอนไหน เอาเงินที่ไหนกินข้าว จะโดนขขหรือฆ่าตายมั้ย มันไม่ปลอดภัยเลย

เวลาเห็นคนอื่นเขาทำงาน ทำธุรกิจได้เงินเยอะๆ ก็อยากทำให้ได้อยากเขาบ้าง อยากรู้ว่าต้องทำยังไง ส่วนมากก็ต้องสายธุรกิจ marketing IT เป็น ceo อายุยีบห้าอะไรงี้ แต่ปัญหาคือต้นทุนชีวิตคนเราและสภาพที่เกิดไม่เท่ากัน บางอย่างแค่ความพยายามมันไม่พอหรอก

ใช่ ชั้นเคยคิดว่าตัวเองโชคดีแหละ แต่ชั้นอาจจะใช้ความโชคดีพวกนั้นไปจนหมดสิ้นแล้ว หรือตัวชั้นอาจจะเป็นคนทำลายเอง

แม่ที่เสียลูกไป น้ำตายิ่งกว่ามหาสมุทรอีก

เหยียดด้วยเพศแม้กระทั้งชั้นที่เป็นลูกเขาเพศหญิง ตัดคำว่าลูกออก เหลือแค่ว่าชั้นเป็นตัวเพศหญิง

คิดว่าลูกไม่มีประโยชน์ตั้งแต่ก่อนมีลูก ที่ทำอาชีพนี้ก็เพราะจะได้มีเงินตอนแก่ มีเงินทำศพ ไม่หวังพึ่งลูกเพราะคิดว่าไม่มีปัญญาเลี้ยง บอกก่อนตายจะดีลจัดงานศพเองทั้งหมดเพราะคิดว่าลูกไม่มีปัญญาจัดให้ ใช่ ชั้นคงดูไร้สติปัญญาขนาดนั้นในสายตาเขา toxic

ตอนนี้เขาอาจจะคิดว่าชั้นเป็นตัว toxic ไร้ประโยชน์ เกาะเขากินไปวันๆ บอกชั้นตีมึนซื้อเวลา ชั้นก็ถามว่าซื้อไปถึงไหน คิดว่าชั้นจะยืดเวลาไปถึงไหน ความสัมพันธ์พ่อแม่ลูกมันมีวันหมดอายุด้วยเหรอ ตรงไหน

ใช่ ก็ระวังว่าเปิดเผยความคิด ความรู้สึกกับคนที่เชื่อใจก็เหมือนเผยจุดเปราะบาง เพราะบางครั้งเขาอาจจะตัดสินว่าความคิดเราผิดหรือเอาสิ่งนั้นมาทิ่มแทงเรากลับ

บางทีชั้นก็เบื่อ ก็เหนื่อย อยากทำงานได้แล้วย้ายออกไปอยู่คนเดียว แต่ชั้นอยากอยู่บ้าน ชั้นไม่รู้สึกว่าที่ไหนมันปลอดภัยเท่าบ้านอ่ะ

ยัง อันนี้ไม่ใช่อาการแพนิค ไม่ใช่ดีเพรสด้วย แค่เหนื่อย

แต่ชั้นเห็นด้วยกับเขาที่ว่าไม่มีความคิดของใครทำร้ายเราได้มากเท่าความคิดของเราเอง

บอกให้ชั้นเลิกโทษว่าคนอื่นผิด เหรอ ตอนนี้คนเดียวที่ชั้นโทษคือตัวเอง

ชั้นไม่หลงเหลือ self-esteem อะไรแล้ว เหมือนหมาจนตรอกที่ไม่เหลือที่ให้หลบเลียแผลด้วยซ้ำ

สิ่งที่คนพูดตอนโกรธก็คือความในใจทั้งนั้นแหละ