Evim yıkıldığından beri hiçbir yer ev hissettirmedi. Her evin bir kokusu olur. Benim evimin kokusu toprağa gömüldü. Taşları değil tüm ömrüme şahit olan o duvarları gömdüm enkaza. 6 Şubat hala üzerime yıkılıyor her gece.

Yaya geçidinde yayaya yol vermemek ne zaman bu kadar normalleşti. 5 dakikadan fazla bekledik tek kişi durmadı. Tamam sakin olun hepiniz eve 15 saniye daha erken gidiceksiniz.

Ergen erkek kardeşler kapatılsın

"Seni yok sayacaklar, sen daha çok var olacaksın."

Deva değil dert oldum

En iyi yüreğiyle görür insan, gözler asıl gerekeni göremezler.

“Hatay sandığınız kadar kötü değil, daha da kötü” diye yazmıştım depremin bilmem kaçıncı ayında. Şimdi revize ediyorum bunu: “Hatay’ı sanmıyorlar bile…” Devlet ve kurumlarını geçtim, onlar inşaat rantı dışında bir şey görmüyor zaten, ancak medya da görmüyor burayı. Çok yazık.

dün, bugün, yarın, daimâ.

Her evin bi kokusu olur. Benim ki ise 3 senedir enkaz kokuyor. Her sevincimi üzüntümü yaşadığım o güzel duvarlar nasıl birden beton yığınına dönüşebildi?

Evine dönme huzuru çalındı hepimizden

Kapısını açarken içimde bir umut değil, koca bir veda var. Duvarlarına son kez baktım; sanki beni tanıyorlardı. Her çatlakta bir hatıram, her odada yarım kalmış bir hayat duruyor. Deprem yalnızca evimi yıkmadı. Bu ev benim sığınağımdı, şimdi enkaz.

Bulutlar ağlasın

Kendin olamazsın

Yutkunamadım ölüyor ruhum Bu kaçıncı kayboluşum

Her şeye yetişmek istediğin için hiçbirine yetişemiyorsun