มันควรจบตั้งแต่วันนั้นแล้วด้วยซ้ำ ดันทุรังอยากจะใจอ่อนเอง สมน้ำหน้ากู

จริง ๆ ตอนนี้เหมือนคนหลงทางเคว้งไปหมดด้วยซ้ำ

ยืนยันว่าชอบตัวเองตอนไม่เสียใจกับเรื่องอะไรเลยมากที่สุดแล้ว

ตกผลึกแล้วว่าชอบคนที่สามารถใช้เวลาด้วยกันได้บ่อยๆ มารับหรือให้ไปหาไม่ใช่ประเด็น แต่ถ้ามีแล้วยังต้องใช้ชีวิตคนเดียว ก็ไม่รู้จะมีไปทำไม

ปล่อยให้เค้าอยู่กับสิ่งที่เขาชอบ โดยไม่ต้องมีเราบ้างก็ได้

ช่วงนี้กูรู้เลยว่าความเศร้ามันกัดกินหัวใจกุมาก ใจกูมันค่อยๆว่างเปล่าวันละ0.01% มันอาจจะดูน้อยแต่มันกัดกินทุกวันจนเริ่มเป็นแผลใหญ่ รู้สึกตัวเองไม่มั่นคง หมดความมั่นใจ ปากยิ้มแต่แววตามันไม่มีความสุขหลงเหลือ ไม่มีอะไรมาfulfillใจกูเลย

“ถ้าเสียเขาไปแล้วได้ตัวเองกลับมา แปลว่าไม่เสียอะไรเลย” คือประโยคของคนที่สุดๆแล้วกับความสัมพันธ์ เพราะจริงๆแล้ว เราเสียเวลา เสียตัวตน แต่สิ่งสุดท้ายเรายอมเสียเธอ เพื่อให้เราได้ชีวิตจริงๆของเราคืนมาก็พอ

‘ถามว่าเสียใจมั้ยแม่งโคตรเสียใจ คิดสภาพตั้งใจรักมาอย่างดี ทุ่มหมดหน้าตักของความรู้สึกเท่าที่คนๆนึงจะทำให้ได้ แต่สุดท้ายมันก็เหลือแค่ตัวเรากับเศษความรักที่เค้าไม่เอาก็แค่ค่อยๆประกอบร่างแล้วใช้ชีวิตมอมๆต่อไปให้ไหว’

บาดแผลของการเติบโตมันสาหัสไม่น้อย แต่เชื่อเถอะแกเก่งพอที่จะผ่านมันไปได้

woman to woman ผู้หญิงด้วยกัน อยากเตือนอยากบอกเรื่องไหนกันมากที่สุด

แพ้คนที่ใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยของเราได้อ่ะ จำได้ว่าเราชอบอะไร ไม่ชอบอะไร จำน้ำเสียงตอนปกติ ตอนไม่โอเคได้ ไปไหนซื้อของมาฝากเหตุผลเพราะเราชอบงี้

ไม่รู้จะเอาตัวเองผ่านช่วงนี้ไปได้ยังไง

โมเม้นแสนเหี้ยของชีวิต คือ มึงเศร้ามากแค่ไหนแต่พรุ่งนี้มึงต้องตื่นมารับผิดชอบชีวิต ต่อให้กินไม่ได้นอนไม่หลับพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นมายิ้มให้กับผู้คน ต่อให้ชีวิตขมแค่ไหนมึงก็ต้องกลืนลงคอ กดความเศร้าให้ลึกที่สุด ถึงจะเสียใจแทบตายแต่ชีวิตแม่งก็ขับเคลื่อนต่อไปอยู่ดี

คงจะจริงอย่างที่เขาว่า “ เมื่อคุณไปถึงจุดสูงสุดของความเสียใจ คุณจะไม่รู้สึกอะไรอีกเลย ”

เอากุไปทิ้งขยะที กุรับสภาพตัวเองไม่ได้

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองโอเคมั้ย ไม่รู้ต้องเอาตัวเองไปไว้ตรงไหนถึงจะถูกที่ถูกทางสักที

มากกอะ ชีวิตเราไม่ได้ต้องการอะไรมากเลย ขอแค่ไม่ต้องรู้สึกกังวล ไม่ต้องเปนทุกข์ ก็พอ

ถ้ามีกันแล้วเสียใจ จะมีทำไมวะ