برگی خشکم پژمرده بر شاخه درخت نه امید به بهار است، نه شانه درخت دلگیر از پاییز، تقدیر و سرنوشت دست طوفانم، چو گرفت بهانه درخت #علی_کریمی #تژگاه

هامه سر ری بارن احوالی و سر مه مچو ساعتی و سالی چیم اسر بار چوی اور بهاری هر هامه تماع بلکم گلاری 💐سر راهم تا خبری بیارن برای من ساعتی به اندازه سالی میگذره اشک چشام مثل باران بهاری می بارد امیدوارم(چشم انتظارم) بلکه برگردی

تو را می نویسم تا حال شعرم بهتر شود چنان که نامت در سیاه مشق اختر شود بیا و بنشین دمی در مطلع شعر تا قصیده ام با حضور تو زیباتر شود #علی_کریمی #تژگاه

منم آن برکه تنها که در آسمانش مرده است ماه کجا خوابیده نیلوفر که بر سینه ام نهد سر کو مهتاب تا در آغوش گیرمش شب چه خیال واهی، آه شب تاریک و بسته است راه دستم نمی رسد به دامن دریا ... #علی_کریمی #تژگاه

نرود از یاد کوچه ای که در آن کودکی دست در دست مادر داشت و هنوز می گرید کهنسال مردی برای مادر، کوچه و دستی که دگر نیست ... #علی_کریمی #تژگاه

انگشت اشاره آینه به رد پای گذر آفتاب بر پیشانی روزگار و برف سفید باریده بر سر می گوید زمستان است با دست لرزان و پای خسته می گریزم از آینه تا زمزمه عشق از حنجره ترک برداشته بر قامت صدای بریده بریده جوانه زند و دوباره بهار شود ... #علی_کریمی #تژگاه

گوش من تنها علامت سوال است بر گفتاری که باور ندارد ! نگاه کن نقطه ای از کلام تو بر آن آویخته نیست... #علی_کریمی #تژگاه

می ترسم از سکوت شب چراغ مرده، آویزان سقف از تاریکی خزیده، گوشه دیوار خسته ام از سردرگمی خیال آشفته از تردید چشم در دوراهی خواب و بیداری باز شوید پنجره ها تا تنهایی ستاره ها را فریاد زند ای آسمان، ای آسمان دیوانه خواب ستاره دیده است... #علی_کریمی #تژگاه

گرچه تکیه گاه فرزند، پدر است اما پشت و پناهش دعای مادر است نهراس از غروب خورشید، تاریکی راه تا که در آسمان شب، نور اختر است #علی_کریمی #تژگاه

مانده ام بی صدا، بی سخن نه حرفی، نه کلامی افسوس از هجران عشق کلمه مرده است، این هیاهو، بانگ و فریاد شیون خیال است در سر با جان و دل می گرید... #علی_کریمی #تژگاه

عشق واژه بزرگی ست در حنجره ام گیر کرده است یکبار وقت دلتنگی از چشم گریان جرعه ای از عشق بر دفتر شعر چکید بی درنگ خطوط بی نوشته، آبستن از کلمه، همه مردند آنجا فهمیدم عشق گاهی کشنده است... #علی_کریمی #تژگاه

دیدمت و بسی خرسندم بر آن عهد تا ابد پایبندم لال شوم، کر شوم، کور شوم گر فراموش کنم سوگندم #علی_کریمی #تژگاه

امروز سر قرار نیامدی، دیدمت با دگری تویی که از حال دل من و از خدا بی خبری کاسه حوصله ام از حرفهای خالی تو پر است نگاهت نکنم فردا که از کوچه ما می گذری #علی_کریمی #تژگاه

ابر شد، آه سرد سینه ام باران، گریه هایم بی دوست نشسته ام زیر چتر شب دستم به دعاست خاطره می چکد از چشمم... #علی_کریمی #تژگاه

آن چنان در آغوشم گیر که از حسادت، سایه هم ترکم کند من و تو میان ایستگاه دلدادگی در تلاقی بوسه ها توقف کنیم و نیاندیشیم به قطاری که مسافرانش سایه های تردید است... #علی_کریمی #تژگاه

خسته ام، صبرم نحیف بی حوصلگی تازیانه می زند حوصله را چه بگویم وقتی زخم ها از سر طاقت من زیادی بود... #علی_کریمی #تژگاه

مادر ❤️💔

چادر حریر شب پوشیده مهتاب به خانه تاریک ما تابیده مهتاب گرچه فاصله هاست بین من و ماه خواب از چشم شب دزدیده مهتاب #علی_کریمی #تژگاه