geçen senekinden kötü olamaz. ama yine de aratmaz

millet espri sanmış, belki yazan da esprisine yazmış ama e-ticaret yaptıysanız bilirsiniz, pratikte direkt böyle oluyor

dünyanın en kör argümanı. benzeri ya da aynısı yazılsa bunu kabul edecek, "evet bizim iddia çürüdü" diyerek el sıkışacak bir allahın kulu var mı? yok. hiçbir zaman da olmayacak. "acımadı kii" der gibi "yazamadı kii" denilip, her şey için herkesçe savunulabilir türden bir söylem

şu ayarda tevazu ve şuursuzluk seviyesini seviyorum

sevilecek diye okudum, tam sövecekken doğrusunu okuyup twiti doğrulamış oldum

gözlemden öte deneyimime göre evet, böyle. intihar edeceğim günü belirledikten bir süre sonra aşık oldum. o pes etme çukurundan çıktığım yetmezmiş gibi, hayata saldırırcasına mücadele eden birine dönüştüm. sonra o gitti, ayrı konu. ama hâlâ o günden kalan etkiyle yaşayabiliyorum

ve bunu yalnızca düşük zekalılar söyler

benim de tam tersi, dedem babaannemi kaybetmiş hacda. panik içinde koşturup seslenmiş durmuş. tam o sırada babaannem hira mağarasından fırlayıp dedemi korkutmuş. dedem de artık cebrail mi geldi sandı ne yaptı bayılıyormuş korkudan. makara gacıydı rahmetli. allah affetsin

ilber ortaylı kamburu okuduysa cümle alem meterlesin beni. eş dost eline kitap sıkıştırıp arada şunu da övüver diyor teorisi doğrulandı

dedemin iki gülüşme duyunca içeri gelip "hayrola cennetten müjde mi aldınız?" diye tat tuz kaçırması geldi aklıma. yaş yetip aklım erse skolastik bir tavırla "he aldık, papaz efendi sağ olsun" derdim

doğru ama insana düşen de tam olarak, bu bilgiye rağmen nasıl bir tutum sergileyeceği. "yaparsam böyle olur" diyerek duygularını gizlediği bir taktikler dünyası yaratıp diken üstünde mi yaşayacak, yoksa "ne olursa olsun" diyerek, duygularını taktiksizce yansıtmaya devam mı edecek

ölüm yine de hüzün verir. tüm huzuruna rağmen

yapayalnız bir karakteri, canını çıkara çıkara anlatan bir dram filmine dönen bu umutsuz yaşam, nereye kadar böyle sürecek?

bu realitenin hakaretamiz bir etki sağlayacağını düşündüren ne acaba insanlara

özgür irade diye bir şey yoktur ve her şey kader/tanrısal bilgidir. dolayısıyla başa gelene üzülmek ya da üzülmemek de kaderdir. seçenek yok. yazılanı görmeye devam

peygamber ağababalarınızdan daha erkekti. âleme onun kadar erkeği gelmiş midir meçhul ve o ardında âlemlerin rabbi olduğu halde ağladı. sülalenizden daha erkek olan o ağladıysa siz kaygılanmayın. ağzınızla kuş tutsanız elinizle tutmamanızı dert edenler için kendinizi hırpalamayın

alıntı ve mentionlara bakılırsa herkes ultra çalışkan, herkes survivor, herkes feleğin içinden geçmiş, herkes makine gibi. maşallah, resmen çağ atlamışız. e madem öyle, şu güzide toplumun ve koca memleketin niye böyle anası sikilmiş sorusuysa yanıtsız

"kadın dediğin şöyle olacak, böyle olacak" gibi cinsiyetçi söylemlerle mücadele edilen onca yılın ardından gelinen nokta: konuşan erkekten soğumak. erkeklerin zorba ve cinsiyetçi olduğunu mu düşünüyorsunuz? kadın zorbalığı ve cinsiyetçiliğine merhaba deyin

kimsede yeme alışkanlığı veya damak lezzeti farklarına yönelik bir yorumlama yok. herkes "ay götümün kenarı" deme eğiliminde