ผมชอบพาตัวเองไปเจ็บกับอะไรเพี้ยน ๆ อยู่เรื่อยเลยว่ะ

ขอร้อง อย่ามาล้อเล่นกับความใจเย็นของกุ

เดี๋ยววันนึงก็จะไม่อยากรู้คำตอบของคำถามนั้นแล้ว

เชื่อเถอะ กูจับตัวเองปรับทัศนคติบ่อยมาก

" ทุกอย่างจะดูยากเสมอ เมื่อชีวิตกำลังก้าวไปอีกขั้น เพราะถ้ามัน รู้สึกง่ายและราบรื่นแปลว่าเรากำลังอยู่ที่เดิม "

กลางคืนคิดถึง

คนบางคน กว่าเขาจะตกตะกอนความคิด เป็นผู้เป็นคน เป็นคนที่ดี แนะนำคนอื่นได้ ก่อนหน้านี้เขาจมอยู่กับความทุกข์ไม่รู้เท่าไร เล่าให้ใครฟัง เขาก็ไม่ได้อินไปกับเรา เพราะความทุกข์ของใคร มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่บอกได้ว่าหนักหนาแค่ไหน เพราะงั้นถึงได้ appreciate ผู้คนที่ก้าวผ่านมาได้จนวันนี้

อย่ามองอดีตที่เขาเคยทำดีกับเรา แต่ให้มองปัจจุบันว่าเขาทำยังไงกับเรา แล้วเราจะรู้สึกไม่เหมือนเดิมกับคนๆนั้น ..

ยิมรับเลยว่าสิ่งที่โง่ที่สุดในชีวิตคือการคิดว่าใครสักคนจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อเรา

นอนหลับไม่ลง

อย่าไปคิดเองเออเองว่าคนเก่ากับคนใหม่ของเขาจะสุข จะทุกข์ จะสำนึกผิด จะคิดได้ หรืออะไรก็ตาม ไม่ต้องคิด เอาเวลาทั้งหมดให้ตัวเอง เริ่มจากคิดแค่ว่าอีก 5 นาทีหรือ อีกชั่วโมงข้างหน้ามีอะไรต้องทำ อีกปีนึงข้างหน้าอยากพาตัวเองไปที่ไหน แล้วความรู้สึกแย่ๆมันจะค่อยๆเลือนหายไปเอง

รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นก็ตอนที่ตัดสินใจตัดคนออกจากชีวิตโดยไม่ร้องขออะไรแล้ว ถ้าเค้าไม่เลือกเรา เราก็เลือกตัวเองก่อน

ชอบคำพูดนี้จัง " พอไม่คาดหวัง ก็ไม่มีคำถามในใจอีกเลย "

โตมาถึงได้รู้ว่าถ้าแค่โกรธโมโห ด่ากันมันยังแค่ระดับเบื้องต้นเท่านั้น ถ้าโกรธและเกลียดคือไม่ต้องพูดกัน ไม่คุย ไม่อยู่ในสายตา เป็นอากาศธาตุ นั่นแหละคือเกลียดแม่งชิบหายสุดๆ

it’s strange how someone can once feel like the safest part of your life and later become the reason you overthink everything

กุเหนื่อย เหมือนพูดก้บกำแพง